در بابل باستان هر ساله گوسفندی می‌کشتند و پیکرش را در معبد می‌چرخاندند تا آلودگی‌های نادیدنی را به خود جذب کند. سپس پیکر گوسفند را به فرات می‌انداختند تا آب آلودگی‌ها را با خود ببرد.

این اندیشه که بدن موجود زنده آلودگی‌ها را به خود جذب می‌کند در فرهنگ‌های بسیاری وجود دارد؛ و چه بسا از مشاهدۀ سرایت بیماری شکل گرفته باشد. در سرایت بیماری، شخص سالم بیماری را از شخص بیمار دریافت می‌کند و شخص بیمار کمابیش در همان زمان، بهبود می‌یابد. در نگاه ذهن باستانی این گونه به نظر می‌رسید که آلودگی از بیمار به سالم منتقل شده و بیمار از بیماری خود پاک شده است. پس می‌توان با نزدیک کردن بدن موجودی زنده به موجود آلوده، از آن مانند اسفنجی استفاده کرد که آلودگی را به خود جذب می‌کند.






#صد_و_یک_راه_برای_رهایی_از_رنج

منبع [آیین بابلی]:
Sacrifice, Cult, and Atonement in Early Judaism and Christianity: Constituents and Critique
Henrietta L. Wiley, Christian A. Eberhart

@Harut_Marut