#پارت_۲۲۳



بی  ربط  به  نصیحتهاش  پرسیدم : 
- میشه  خیلی  سیگار  نکشی ! ؟  ریه  هات  آسیب  میبینن....

اهمیتی  نداد . یعنی  اگه  میخواست  بده  که  خب  خیلی  زود  
می گفت  باشه  بخاطر  تو  هم   شده   اینکارو  نمیکنم . پاکتش  
رو  تو  جیب  شلوارش  جا  داد  و  بعد  هم  گفت : 
- از  پدرم  یاد  گرفتم . شده  عادت ... ترک  عادت  مرض  
است ! 
آهسته  قدم  برداشت . کنج  چشمهاش  چین  افتاد . فراموش  
کردم  تا  چنددقیقه  پیش  چقدر  ازش  بیزار  بودم  برا ی  
همین  گفتم : 
- بعضی  عادتها  ترک  نکردنشون  مرض  هست !

سوتی  زد  و  بعد  گفت : 
- اووووه ! سخن  بزرگان ! برو  بخواب  بچه ... برو ... 
نفسم  رو  بیرون  فرستادم  و  گفتم : 
- بچه  تو  قنداقه ! من  برای  خودت  میگم . سیگار  یه  آسیب  
جدی  به  ریه هات  می رسونه . آخه  اصلا  مگه  چندسالته  
که  میخوا ی  اینجور ی  شبی  یکی  دو  پاکت  بکشی ! ؟ 
دستشو  پشت  شونه  اش  گذاشت . شبیه  کسی  که  قلبش  تیر 
بکشه  و  پشت  شونه  اش  درد  بگیره . ماساژش   داد   و  
بعد  همونطور  که  صورتش  رو  از  درد  تو  هم  جمع  
کرده  بود  گفت :


خب  دیگه ... برو  بخواب ! 
زور  زدم  ازش  متنفر  بشم  اما  نمی شد . واقعا  نمی شد . 
وقتی  تَه ته   قلب  آدم   واسه  یه  شخص  خاصی  بتپه  دیگه  
سخت  میشه  ازش  متنفر  شد . 
تا  حس  کردم  پشت  شونه  اش  درد  گرفته  نگرانش  شدم . 
اونقدر  که  دیگه  نتونستم  بیخیالش  بشم  و  حتی  بااینکه  
چرخیده  بودم  تا  مسیر  عوض  کنم  و  برم  سمت  اتاقم  اما  
گفتم : 
-  درد  داره ! ؟ 
با  دست  همون  قسمت  رو   ماساژ  داد  و  بعد 
درحالی  که  پشت  به  من  سمت  اتاقش  که  تا  قبل  
برگشتنش  ننجون  چهار  قفله  اش  کرده  بود  تا  کسی  حتی  
بهش  نزدیک  نشه،می  رفت  جواب  داد :


گاهی  آره ... عصبیم  می کنه ! 
بازم  به  سمت  اتاقم  گام  برداشتم  اما  لعنت  به  من  
احمق . آره ... من  احمق  بودم . ساده  لوح  بودم  که  اجازه  
می دادم  یه  نفر  اینجور ی  به  بازیم  بگیره،  اذیتم  بکنه  
احساساتمو  نسبت  به  خودش  نادیده  بگیره  ولی  بعد  
دوباره  نگرانش  بشم . 
از  ساده  لوحیم  بود . ساده  لوحی و  ساده  دلیم ... 
عقب  گرد  کردم  و  پرسیدم : 
- از  من  کمکی  برمیاد ! ؟ 
ایستاد . چند  ثانیه  ای تو  همون  حالت  موند  وبعد  سرش  
رو  به  آرومی  برگردوند  سمتم   و  پرسید :

بلدی! ؟ 
لبهامو  روهم  مالیدم  و  بعد  با  گره  کردن  و  قفل  کردن  
انگشتهام  توی  هم  جواب  دادم : 
- بلدی  که  نمی خواد ... فقط  یکم  ماساژ  لازمه .... 
مردد  بود . اما  بچه  پررویش  و  عادی  بودن  این  رفتارها  
از  طرف  اون  همچی  رو  براش  ساده  می کرد . 
دستشو  از  روی  شونه  اش  پس  کشید  و  بعد  گفت : 
- خیلی  خب  پس  بیا  بریم  اتاق  و  من  و  یکم  ماساژم  بده  
خانم  بلدی


@harimezendgi👩‍❤️‍👨🦋