احمد خاتمی و حکومتی که از زنان هم بیعت می‌خواهد

احمد خاتمی در اظهارنظری جنجالی، با اعلام صریح اینکه «نظام حامی بی‌حجاب‌ها نیست»، مرزهای حمایتِ سیاسی را با معیارهای پوشش ترسیم کرد؛ سخنی که از نظر بسیاری، فراتر از یک نقد مذهبی، نوعی اعلامِ رسمیِ طردِ بخشی از شهروندان است.

این، آغازِ یک «ترورِ شهروندی» است.

خاتمی با این جملات، از مرزهای بحثِ پوشش عبور کرده و وارد قلمرو «سیاستِ طرد» شده است. او با این منطق که حمایتِ حکومت، یک «امتیازِ مشروط» است، به جای آنکه از وظیفه حاکمیت در قبالِ همه شهروندان سخن بگوید، از «سیاستِ پاداش و تنبیه» استفاده می‌کند. در این نگاه، حقوقِ انسانی، دیگر حقی ذاتی و از پیش‌تعین‌شده نیست؛ بلکه چیزی است که باید در ازایِ هم‌سویی با الگوی زیستیِ حاکمیت، خریداری شود.

این، «سلیقه‌محوریِ حکومتی» است؛ نوعی دیکتاتوریِ زیستی که در آن، مرز میان «شهروند» و «موضوع» کمرنگ می‌شود. شهروند کسی است که حقوقش مستقل از باورهای او است؛ اما در منطقِ خاتمی، زنِ بی‌حجاب، دیگر یک «شهروند» نیست که حکومت وظیفه دارد امنیت و حقوقش را تضمین کند، بلکه او یک «غریبه‌یِ داخلی» است که باید برای پذیرفته شدن، پوسته‌یِ خود را عوض کند.

ما با نوعی «کالایی‌سازیِ حقوق» روبه‌رو هستیم. حمایتِ حکومت، اگر از مقامِ «حق» به مقامِ «امتیاز» سقوط کند، یعنی ما در یک نظامِ حقوقی نیستیم، بلکه در یک نظامِ «سیاستِ عنایت» زندگی می‌کنیم؛ جایی که حاکم، مانند یک ارباب، تصمیم می‌گیرد به کدام زیردست، از خدمات و حمایت‌ها بهره‌مند شود و کدام را در حاشیهِ بی‌اعتنایی رها کند.

این سخنان، نه تلاشی برای مدیریتِ تنش، بلکه تلاشی برای «عادی‌سازیِ طرد» است. وقتی شما به بخشی از جامعه می‌گویید: «ما حامی شما نیستیم»، در واقع دارید به تمامِ ساختارهای قدرت پیام می‌دهید که: «این‌ها با ما نیستند، پس می‌توانید در برابرِ آسیب‌هایشان بی‌تفاوت باشید.»

اما حقیقتِ تلخ این است: حق، نیازی به تاییدِ حاکم ندارد. شهروندی، یک قراردادِ اجتماعی است، نه یک منحتِ مذهبی یا سیاسی. زنانِ بی‌حجاب، با هر پوششی که بر تن دارند، همچنان صاحبِ تمامِ حقوقِ انسانی و حقوقِ سیاسی خود هستند. حکومت نمی‌تواند با «نفیِ حمایتِ خود»، حقِ آن‌ها را نفی کند.

اگر نظام، حامیِ همه نیست، پس در واقع حامیِ هیچ‌کس نیست؛ چرا که وظیفه نخستِ هر ساختارِ سیاسی، صیانت از «تمامیتِ جامعه» است، نه از «تکه‌تکه‌هایِ هم‌سویِ جامعه».

احمد خاتمی و امثال او، می‌خواهند با ایجادِ «گلوگاه‌هایِ اخلاقی»، مردم را به تسلیمِ زیستی وادار کنند. اما آن‌ها فراموش کرده‌اند که شهروندی، با تغییرِ نامِ پوشش یا با اعلامِ بی‌میلیِ حاکم، از دست نمی‌رود.

مردم، نه با «امتیازاتِ حکومتی»، بلکه با «حقوقِ انسانی» شناخته می‌شوند؛ و این حق، فراتر از سلیقه، فراتر از مذهب، و فراتر از هر نوعِ «سیاستِ عنایت» است.

https://t.me/hamidasefichannel2

صفحه یوتیوب
https://youtube.com/@hamidasefi-mf3jo