‌
ای غايب از نظر به خدا میسپارمت
جانم بسوختی و به دل دوست دارمت

تا دامن کفن نکشم زير پای خاک
باور مکن که دست ز دامن بدارمت

محراب ابرويت بنما تا سحرگهی
دست دعا برآرم و در گردن آرمت

گر بايدم شدن سوي هاروت بابلی
صد گونه جادويي بکنم تا بيارمت

خواهم که پيش ميرمت اي بی وفا طبيب
بيمار بازپرس که در انتظارمت

صد جوي آب بسته ام از ديده بر کنار
بر بوی تخم مهر که در دل بکارمت

خونم بريخت و از غم عشقم خلاص داد
منت پذير غمزه خنجر گذارمت

مي گريم و مرادم از اين سيل اشکبار
تخم محبت است که در دل بکارمت

بارم ده از کرم سوی خود تا به سوز دل
در پاي دم به دم گهر از ديده بارمت

حافظ شراب و شاهد و رندی نه وضع توست
فی الجمله می کنی و فرو می گذارمت

حضرت_حافظ