گلها

ترس و نومیدیت دان آوازِ غول
 می کَشَد گوشِ تو تا قَعرِ  سُفول

بیم و يأس خود را باید ناشی از آواز غول نفس اماره و شیطان بدانی که گوش تو را می گیرند و به ژرفای پستی می برند.


هر ندایی که تو را بالا کشید
آن ندا می دان که از بالا رسید

هر ندایی که تو را بالا می کشد، بدان که آن ندا از جهان برین رسیده است. معیار حق و باطل هر دعوتی اینست که آیا در آدمی ایجاد صفا میکند یا تاریکی

هر ندایی که تو را حرص آورد
بانگِ گرگی دان که او مَردُم درد

هر ندایی که تو را دچار آزمندی می کند، آن ندا را بانگِ گرگی آدم خوار بدان.

آثار و تبعات هر دعوتی گویای حقانیت و یا بطلان آن است.

مثنوی معنوی

اگر رفیق شفیقی درست پیمان باش
حریف خانه و گرمابه و گلستان باش

شکنج زلف پریشان به دست باد مده
مگو که خاطر عشاق گو پریشان باش

گرت هواست که با خضر همنشین باشی
نهان ز چشم سکندر چو آب حیوان باش

زبور عشق نوازی نه کار هر مرغیست
بیا و نوگل این بلبل غزل خوان باش

طریق خدمت و آیین بندگی کردن
خدای را که رها کن به ما و سلطان باش

دگر به صید حرم تیغ برمکش زنهار
وز آن که با دل ما کرده‌ای پشیمان باش

تو شمع انجمنی یکزبان و یکدل شو
خیال و کوشش پروانه بین و خندان باش

کمال دلبری و حسن در نظربازیست
به شیوه نظر از نادران دوران باش

خموش حافظ و از جور یار ناله مکن
تو را که گفت که در روی خوب حیران باش

 
#حضرت_حافظ

‌
گفته بودی که بیائی، غمم از دل برود
آنچنان جای گرفته است که مشکل برود

پایم از قوت رفتار، فرو خواهد ماند
خنک آن کس که حذر کرد، پی دل برود

گر همه عمر، نداده است کسی دل به خیال
چون بیاید به سر کوی تو، بی‌دل برود

کس ندیدم که در این شهر، گرفتار تو نیست
مگر آنکس که به شب آید و غافل برود

ساربان! تند مران، ورنه، چنان می‌گریم
که تو و ناقه و محمل، همه در گل برود

سر آن کشته بنازم که پس از کشته شدن
سر خود گیرد و اندر پی قاتل برود

باکم از کشته شدن نیست، از آن می‌ترسم
که هنوزم رمقی باشد و قاتل برود

گر همه عمر صبوحی خوش و شیرین باشد
این سخن ماند ندانم که چه با دل برود

#شاطرعباس_صبوحی

این چه حرف است که در عالم بالاست بهشت؟
هر کجا وقت خوشی رو دهد آنجاست بهشت

باده هر جا که بود چشمه کوثر نقدست
هر کجا سرو قدی هست دو بالاست بهشت

دل رم کرده ندارد گله از تنهایی
که به وحشت زدگان دامن صحراست بهشت

از درون سیه توست جهان چون دوزخ
دل اگر تیره نباشد همه دنیاست بهشت

دارد از خلد ترا بی بصریها محجوب
ورنه در چشم و دل پاک مهیاست بهشت

هست در پرده آتش رخ گلزار خلیل
در دل سوختگان انجمن آراست بهشت

عمر زاهد به سر آمد به تمنای بهشت
نشد آگاه که در ترک تمناست بهشت

صائب از روی بهشتی صفتان چشم مپوش
که درین آینه بی پرده هویداست بهشت

#صائب_تبریزی

در این فکرم که خواهی ماند با من مهربان یا نه

به من کم می‌کنی لطفی که داری این زمان یا نه

گمان دارند خلقی کز تو خواریها کشم آخر

عزیز من یقین خواهد شد آخر این گمان یا نه


#وحشی_بافقی

‌
‌دلم از نرگس بیمار تو بیمارتر است
چاره کن درد کسی کز همه ناچارتر است

من بدین طالع برگشته چه خواهم کردن
که ز مژگان سیاه تو نگونسارتر است

گر تواش وعدهٔ دیدار ندادی امشب
پس چرا دیدهٔ من از همه بیدارتر است

گر گشایند بتان دفتر مکاری را
بت حیلت‌گر من از همه مکارتر است

عقل پرسید که دشوارتر از کشتن چیست
عشق فرمود فراق از همه دشوارتر است

#فروغی_بسطامی

.
            باید قبول کرد که پاییز می‌رسد
         هنگام عشق‌های غم انگیز می‌رسد

     در کوچه‌های خش‌خش انبوه برگ‌ها
        برخوردهای حادثه‌آمیز می‌رسد

      هنگام خیره گشتن و نزدیک‌تر شدن
         انگیزۀ شکستن پرهیز می‌رسد

         فصل نگاه پنجرۀ خیس انتظار
        بر عابر عزیز سحرخیز می‌رسد

  . آن روزهای سالم و سرشار و پرفروغ
   . از خون گرم خاطره لبریز می‌رسد

  ای خوشه‌های سبز در آغوش تاک‌ها
       هنگامۀ رسیدن ما نیز می‌رسد

             #وحید‌عیدگاه طرقبه‌ای
              در زیر ابرهای نبارنده

      ای پاییز شادی ز میان غم برانگیز

انسان همان چیزی است که باور دارد.......
محال است بجایی بیش از آن که می اندیشی برسی.

باور تو معجزه گر توست.........

قشنگ ترین تعریف از مرگ.................
تیک نات هان راهب بودایی تایلندی( نه مرگ و نه ترس).........

همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست
همه جا خانه عشق است چه مسجد چه کنشت

#حافظ از غزل ۸۰

بهشت است این که من دیدم نه رخسار
کمند است آن که وی دارد نه گیسو

لبان لعل چون خون کبوتر
سواد زلف چون پر پرستو

نه آن سرپنجه دارد شوخ عیار
که با او بر توان آمد به بازو

همه جان خواهد از عشاق مشتاق
ندارد سنگ کوچک در ترازو

نفس را بوی خوش چندین نباشد
مگر در جیب دارد ناف آهو



سعدی

پرواز به آنجا که نشاط است و امیدست
پرواز به آنجا که سرود است و سرورست .


آنجا که ، سراپای تو ، در روشنی صبح
رویای شرابی ست که در جام بلور است .



آنجا که سحر ، گونه گلگون تو در خواب
از بوسه خورشید ، چو برگ گل ناز است ،


آنجا که من از روزن هر اختر شبگرد ،
چشمم به تماشا و تمنای تو باز است !


فریدون مشیری

گر دست دهد دولت ایام وصال

ور سر برود در سر سودای محال

یک بوسه برین نیمه خالی دهمش

از رویش و یک بوسه بران نیمهٔ خال



سعدی

ای خنده تو دورترین خاطره من
دیدار تو نایاب ترین منظره ی من
ای دوری تو نیمه تاریک جهانم
دلتنگی تو آتش افتاده به جانم
بگذار که من تشنه دریای تو باشم
مجنون تو و دیده ی شیدای تو باشم

بگذار پس از این همه دلتنگی و دوری
چون آینه در حال تماشای تو باشم



غلامرضا طریقی

تا که بُوَد حیاتِ من ، عشق بُوَد نباتِ من ،


چونک ، بر آن جهان رَوَم ، عشق بُوَد مرا کفن ،




مدمنِ خَمرَم و مرا ، مستیِ باده ، کم مکن ،


نازک و شیرخواره‌ام ، دور مکن ، ز من لبن ،



#مولانا



#مدمن خَمر = دائم‌الخمر

مدمن . [ م ُ م ِ ] (ع ص ) پیوسته و همواره کننده ٔ چیزی . (آنندراج ). که ادمان کند بر کاری . که پیوسته همان کار کند: مدمن خمر؛ دائم الخمر. (یادداشت مؤلف ). ادامه دهنده و منفک نشونده از چیزی . (از متن اللغة). نعت فاعلی است از ادمان . رجوع به ادمان شود. || دائم . همیشه . همواره . فراوان . باربار. (ناظم الاطباء). رجوع به معنی قبلی شود.


لبن
لغت‌نامه دهخدا
لبن . [ ل َ ] (ع مص ) شیر خورانیدن . (منتهی الارب ). شیر دادن . (زوزنی ). بر سینه زدن به عصا ( منتهی الارب ) . با چوب یا به سنگ به زدن کسی را . ( زوزنی ) . به عصا یا به سنگ زدن ( تاج المصادر ) .انداختن . (زوزنی ) (منتخب اللغات )

با درود. بر یاران اهل دل

صدق میخواهد گواه حال او
تا بتابد نور او بی قال او
#مولانا

مولانا میگوید :
حقیقت انسان را با ادعا و سخن نمیتوان شناخت ممکن است کسی بسیار از عشق ؛ خدا ؛ عرفان و حقیقت سخن بگوید اما اگر این سخنان در رفتار ؛ اخلاق و حال قلب او دیده نشود هنوز نور به مرحله ظهور نرسیده است .
صدق یعنی راست بودن انسان با خودش و با خدا .نه فقط راست گفتن با زبان بلکه یکی بودن دل ؛ زبان و عمل .
وقتی این صدق در انسان پدیدار شود دیگر لازم نیست بگوید من عاشقم ؛ من عارفم یا من به خدا نزدیکم .زیرا خود خال او سخن میگوید .
مثل چراغی که نور دارد و نیازی برای اثبات نور ندارد چون روشن است و دیگران نورش را می‌بینند .
بی قال نکته اصلی بیت است که :
قال سخن ادعا؛ توضیح و بیان زبانی است ..

مولانا نمی‌گوید سخن بد است بلکه میگوید وقتی حقیقت در جان انسان تحقق پیدا کند دیگر سخن در درجه دوم قرار میگیرد ..

عارف واقعی به جای اینکه بگوید نور دارم نورش دیده میشود .
حال راستین از هزاران حرف رساتر است .

آنچه از دل برآمده در جان تحقق یافته باشد خودش گواه خویش است ..
.بنابراین برای پادشاه عالم به باطن وجودی جز دل پاک چیز دیگری اهمیت ندارد و نمیتوان به ظاهر با کلمات او را فریب داد ..

مانا باشید ❤️

هنوزاگرتووخورشیدوگل به صف بنشینی

به جز تو دل نگراید به سوی هیچ کدامم

هنوز اگر تو بیایی ، دوباره می شوم آغاز

اگر چه خسته تر از آفتاب ، بر لب بامم


حسین_منزوی

گِرد دیوانگانِ عشق مگرد

که به عقلِ عقیله مشهوری

مستیِ عشق نیست در سرِ تو

رو که تو مستِ آبِ انگوری

روی زرد است و آه دردآلود

عاشقان را دوایِ رنجوری

بگذر از نام و ننگ خود حافظ

ساغر مِی‌ طلب که مخموری


حافظ