سخن ما همه نقد است و سخنهای دیگران نقلست، و این نقل فرعِ نقد است.
نقد همچون پای آدمیست و نقل همچنانست که قالب چوبین بشکل قدم آدمی.
اکنون آن قدم چوبین را از این قدم اصلی دزدیده اند و اندازه از این گرفته اند.
اگر در عالم پای نبودی ایشان این قالب را از کجا شناختندی؟!
پس بعضی سخنها نقد است و بعضی نقل است و بهمدیگر می مانند، ممیزی می باید که نقد را از نقل بشناسد.
و تمییز ایمان است و کفر بی تمیزی است.
نمی بینی که در زمان فرعون چون عصای موسی مار شد و چوبها و رسنهای ساحران مار شدند، انکه تمیز نداشت همه را یک گونه دید و فرق نگذاشت و آنکه تمییز داشت سِحر را از حق فهم کرد و مؤمن شد بواسطۀ تمییز؟!
پس دانستیم که ایمان تمییزست.



فیه ما فیه