پس جهان زاید جهانی دیگری
این حشر را وا نماید محشری

بنابر این، جهان که از حقیقت انسان کامل، فیض می گیرد، یک جهانِ پر معنا و تابان دیگر پدید می آورد. و حقیقت حشر و قیامت برای مردم آشکار شود. حشر و رستاخیز در کُلّ جهان و در دل همه پدیده ها بوقوع می پیوندد و هر لحظه قیامتی برپاست.


تا قیامت گر بگویم بشمرم
من ز شرح این قیامت قاصرم

اگر تا قیامت بخواهم از این قیامت ها و حشرها سُخن بگویم، باز از عهده آن بر نخواهم آمد.

این سخنها خود بمعنی یا ربیست
حرفها دام دم شیرین‌لبیست

در اینجا از حضرت مولانا می پرسند که تو می فرمایی ما نمی توانیم از عهده شرح و بیان قیامت بر آییم پس چرا در این باره سخنانی بر زبان نمی آوری؟ و امّا جواب: این سخنان که ما می گوییم در واقع به منزله "یا ربّ گفتن"و تضرّع کردن است. زیرا این سخنان همانند دامی است که نَفَس های معشوق شیرین لب را صید می کند.
دم شیرین لب: کنایه از لبیک گفتن معشوق است.

چون کند تقصیر پس چون تن زند
چونک لبیکش به یارب می‌رسد

پس چرا شخص در مناجات کردن و یارب گفتن سستی و اهمال می کند؟ و از این کار امتناع می ورزد؟ در حالی که "لبّیک" خدا به "یارب" بنده می رسد.

هست لبیکی که نتوانی شنید
لیک سر تا پای بتوانی چشید

لیکن که حق تعالی می گوید، لبیکی نیست که بنده به وسیله حروف و الفاظ بشنود، بلکه لبیکی است که می توانی آن را با همه وجود خود بچشی و آن را دریابی.

شرح مثنوی شریف