#گفتاورد نهم
کتاب سیاستی دیگر خلق جهان مشترک #ایرانی
شاید مهمترین برداشت از کتاب توصیفی از بازتاب قدرت در بین مردم ایران در چهار دهه اخیر و نسبت تلاش برای پیوندشان با فضای سیاسی یا جهت‌دهی اندیشه‌های سیاسی با تاکید بر زندگی روزمره آنها است. در واقع کتاب انعکاس فضای رقابت برای کسب قدرت سیاسی را در کف هرم جامعه یعنی عموم مردم بررسی میکند. کتاب از لفظ تحلیل عمودی و افقی قدرت استفاده میکند که به، ویژه فصل دوم کتاب چرایی پرداختن به این موضوع را در تعریف از فضای عمومی و اهمیت فضای زیست روزمره مردم شرح می‌دهد.
افراد در انتخاب‌هایشان دسترسی به خود قدرت ندارند بلکه انتخاب می‌کنند تا چه تصویری را در آینده زندگیشان مشاهده کنند. کتاب از انتخاب مردم نسبت به فضای سیاسی مطلوب و آرمانیشان از واژه خانه استفاده میکند و در مقابل و به عنوان اثرات فضای مدرنیته در جامعه ایران، از بی‌خانمان‌سازی و البته خانمان‌سازی سخن به میان می‌آورد. قدرت، یعنی سیاستی که می‌خواست ، اگر مردم به عنوان خانه یعنی فضایی که میخوست دوباره به آنها آرامش بدهد انتخابش میکند ویژگی مدرنیته نوعی بی‌خانمان‌سازی بود؛ یعنی سیاستی که نتوانست تصویر آینده مطلوب را به جامعه ایران بدهد ه و آنها را به آرامش برساند. البته نباید سیاست و اجتماع سیاسی را به مثابه خانه فهمید. فقط یک استعاره است که باید متغیرهای بسیار پیچیده را به آن افزود.
در سیاست به دنبال توسعه، عدالت، دموکراسی، حقوق بشر و معنویت می‌خواهیم ولی اینکه کدام یک از اینها بنیادند و باقی باید ذیل آن امر بنیادین تعریف شوند، کارکرد ایدئولوژی بوده است؛ امر بنیادین چیست؟ اگر ما لیبرال بودیم می‌گفتیم آزادی و نفی استبداد؛ اگر سوسیالیست بودیم می‌گفتیم عدالت و ...
اما شرایط سیاسی-اجتماعی کنونی، امکان گفتگو یا اجماع یا مشارکت درباره این موضوعات را نمی‌دهد و نوعی جریان حذف یا کنارزدن به راه افتاده است. آیا مشارکت بر مبنای یک طرح از پیش مطرح شکل می‌گیرد؟ طراح کیست؟ گویا از کتاب یک دستور کار فقط اخلاقی در می‌آید؛ فرد به زندگی شخصی خویش بپردازد اما اخلاقا موظف است تا زندگی شخصی را بر تصویری از زندگی جمعی مبتنی بردتعهد به الگویی جمعی و فراگیر از خانه، استوار باشد.
شما چه دیدگاهی دارید؟
@GOFTAVARDKETAB
