میگن تو عصر agentic ai شما باید یاد بگیری جنگل رو مدیریت کنی و نه اینکه فقط یه درخت رو مراقبت کنی.
خیلی از جزییات اهمیتش کم میشه و خیلی چیزای دیگهای رو در سطح کلان باید بهش توجه کنی.
مثلا دیگه شاید اونقدر مهم نباشه که برگ یه درخت زرد میشه یا نه. سوال مهمتر اینه که چیکار کنیم اگه یه درخت دچار آفت شد درختای دیگه جنگل رو بهشون آسیب نزنه. علتش اینه که هزینه جایگزینی درخت به شدت کاهش پیدا کرده.
الان مهمه که فاصله بین کاشت درختا چقدر باشه. تنوع کاشت درختا چطور باشه
اینکه بدونید یه جنگل با x هکتار زمین باید چه طرحی داشته باشه از نظر تعداد و نوع درختا خیلی خیلی مهمتره از اینه که متخصص یه درخت خاص باشید
تو عصر agentic ai وقتی یه ماشین جای شما میتونه به خوبی از یه درخت مراقبت کنه شما باید از جنگل مراقبت کنید
در مورد توسعه محصول و مهندسی نرمافزار هم این قضیه صدق میکنه و مهمتر شده
فکر میکنم مثالی که در مورد جنگل زدم رو بشه راحت نگاشت کرد به محصول نرمافزاری اگه هر درخت رو یه ماژول یا microservice ببینیم و اون جنگل رو هم کل محصول نرمافزاری بصورت یکپارچه در نظر بگیریم.
همه لایهها و دغدغههای مهندسی نرمافزار مهم هستن
شاید خیلیها بگن کد نوشتن که دیگه اهمیت نداره چون agent انجامش میده. اما تو عصر ai
کیفیت کد اهمیتش بیشتر شده که کمتر نشده و همچنان باید ملاحظات این قسمت رو بهش جدی توجه کنید چه خودتون کد بنویسید و چه ai انجامش بده.
اما طبیعتا یه سری لایه ها و دغدغه ها اهمیت بیشتری دارن چون هزینه تغییر و نگهداریشون بیشتر از بقیه ست.
البته این پارادایم خیلی چیز جدیدی هم نیست. حداقل به شخصه تو جلسات تیمسازی که تو GoCasts برگزار میکنم بخش مهمی از دغدغه های reviewم همین چیزاست.
خیلی به ساختار و syntax یه ماژول خاص توجه نمیکنم.
بیشتر دغدغه م اینه که این ماژول قراره چطور با ماژول های دیگه ارتباط بگیره.
قراره inject بشه یا communicationی صورت میگیره.
اون ارتباط میخواد sync باشه یا async باشه.
و کلی بحثای دیگه اینطوری که مهم بودن و مهمتر شدن.
@gocasts
