فارست گامپ نباشیم!
بنظرم یکی از مهمترین وجه تمایزهای مهندسین نرم افزار در عصر ai اعتماد به نفس هست.
منظورم اعتماد به نفس واقعی هست نه کاذب.
بیزینس ها به آدمایی اعتماد میکنن که تجربه داشته باشن، خود اون شخص هم در صورتی به خودش اطمینان داره که اعتماد به نفس برخواسته از تجربه داشته باشه، نه توهم توانستن...

حتی اگه خودمون هم بخوایم برای آینده خودمون سرمایه گذاری کنیم احتمالا روی مسیری این کارو میکنیم که تجربه ای داشته باشیم از خودش و چالش هاش.

ایجنت ها تقریبا هر کارو بخوای صفر تا صد برات انجام میدن، اما چیزی که تمایز ایجاد میکنه اعتمادی هست که شما به خودت داری در انجام اون کار.
برای داشتن ش هم بهترین راهش انجام دادن اون کار به دفعاته. یه توهمی ایجنت ها ایجاد میکنن اونم اینه که ما هر وقت هر چی بخوایم انجام میشه. اما توسعه محصول، نگهداری، امنیت و مقیاس پذیری و صدها چالش دیگه اونقدر ریزه کاری دارن که باید چندین بار تجربه شون کنی و نتیجه ش رو ببینی تا مطمئن بشی توانایی ش رو داری. همین انجام دادنه قدرت داوری و نظارت به شما میده که تقریبا مهمترین کار مهندس نرم افزاره در مورد مدیریت و ارزیابی ایجنت ها.
این توهم که بدون انجام دادن کاری بخوایم به عنوان ناظر ایجنت عمل کنیم بسیار خطرناکه.
الان بیشتر از هر وقت دیگه ای باید تجربه کرد.
برای تجربه کردن یه چالش جدید و بزرگ وجود داره، اونم فارست گامپ شدنه.
ایجنت ها شما رو به فارست گامپ تبدیل میکنن، تا ابد میتونی بدون هدف و بدون مقصد به دوندگی ادامه بدی بدون اینکه خسته بشی.
قبلا چالش اصلی این بود که چطوری با منابع انسانی محدود توسعه محصول جلو بره. الان چالش اینه که بین جنگلی از ایده ها و قابلیت ها چه تعداد محدودی از ویژگی ها رو انتخاب کنیم که محصول رو به اندازه توسعه بدیم.

چیزی که ایجنت ها رو کاربردی کرد harnessing هست. اینکه در ابعاد مختلف چه متدها و شیوه های مهار ایجنت هارو به کار بگیریم که کیفیت خروجی شون خوب و اندازه باشه.
ولی قبل از هر چیزی باید روی خودمون harnessing انجام بدیم. اینکه چه چیزی رو میخوایم تجربه کنیم، چه چیزی رو باید بسازیم و تا چه اندازه بسازیم.
اگه این کارو نکنیم در یک حلقه بی نهایت مثل فارست گامپ خواهیم بود و هزاران محصول نیمه تمامی خواهیم داشت که نه به ما تجربه درست منتقل میکنه و نه اعتماد به نفس میده..


@gocasts