ما می‌توانیم در شرایطی ادعای اخلاقیات و ایده‌آل‌سازیِ جامعه را کنیم، که مردمِ جامعه دغدغه‌ی نانِ شب نداشته‌باشند! که دلِ جامعه توانِ خرید داشته‌باشد. که حتی ذره‌ای به فکرِ شکارِ نیازهای اولیه‌اش نیفتد. شعار مقوله‌ی زیبایی‌ست. گاهی هم غبغبِ خوبی به گلویمان می‌اندازد. اما آن پُر از باد است! پُر از توهم و پوچی. نه لقمه‌ی غذا! نه سیری. که به‌قولِ بهرام در این سریال، خوشبختی نامیده می‌شد.