​​مصدّق و مردم کاغذی؛ کودتای اوباش یا خیزش ملّی؟

در فرهنگ سیاسی ما، واژهٔ «مردم» مظلوم‌ترین و کش‌دارترین کلمه است. رسانه‌های مسلط و قلم‌به‌مزدها، «مردم» را جمعیتی بی‌شکل و بی‌صدا فرض می‌کنند که وظیفه‌اش صرفاً کف‌زدن برای منافع اشراف و کانون‌های ثروت و قدرت است. امّا تاریخ شوخی سرش نمی‌شود؛ حرکتی که اتاق‌فرمانش برج‌های بالاشهر، سوداگران بازار و دلالان وابسته به دلار باشد، هر نام پرطنینی هم به خود بگیرد، هرگز یک قیام اصیل و مردمی نیست.

شعبان‌بی‌مخ‌ها، دلارهای سیاه و اشرافیت وابسته

۲۸ مرداد ۱۳۳۲ شاه‌بیت این فریب تاریخی است. سال‌هاست که دستگاه‌های تبلیغاتی غرب و چهره‌هایی چون موسی غنی‌نژاد می‌کوشند این لکهٔ ننگ را از جایگاه یک کودتای سیاه آمریکایی تا سطح یک «خیزش مردمی» یا تصمیمی قانونی بزک کنند. امّا واقعیت عریان‌تر از این رتوش‌هاست.
اسناد تاریخی از دلارهای چمدانی کرمیت روزولت، پیاده‌نظامِ اجاره‌ای از چماق‌داران میدان بار و اراذل جنوب شهر، و چراغ‌سبزِ اشراف وحشت‌زده از ملّی‌شدن صنعت نفت پرده برمی‌دارد. کودتای ۲۸ مرداد حاصل پیوند شوم چماق‌داران خیابانی و ثروتمندان وابسته به غرب بود؛ خنجری که درست به نام «ملّت»، بر پیکر استقلال کشور و بر پشت توده‌های زحمت‌کش و محروم فرود آمد. این فاجعه نشان داد چگونه طبقهٔ مرفه و خودباخته می‌تواند با دلارهای کثیف و فریب رسانه‌ای، دانشگاه و افکار عمومی را به پادوی منافع بیگانگان بدل کند.

امتداد یک فریب؛ از علاءالدّین تا استودیوهای خارجی

این غفلت تاریخی و نشناختن صف‌بندی میان «محرومان» و «غارتگران»، سال‌ها بعد دوباره بازتولید شد؛ الگویی که در وقایع دی‌ماه ۱۴۰۴ نیز به چشم آمد. جریانی که خاستگاهش نه سفرهٔ خالی فرودستان و رنج‌دیدگان، بلکه نوسانات ارزی و کاسبیِ سوداگران پاساژهای لوکس و سرمایه‌داران شهری بود.
رسانه‌های ماهواره‌ای با تردستی همان سناریوی مرداد ۳۲ را بازسازی کردند تا هیاهوی دلالان ارز و طبقات مرفه را به عنوان «انقلاب سراسری مردم ایران» فاکتور کنند. وقتی پروژه‌ای با هدایت اتاق‌فکرهای غربی و سرمایهٔ دلالان کلید بخورد، فرجامش چیزی جز تأمین منافع استعمار و تحمیل فشارهای سنگین‌تر بر دوش طبقات ضعیف نیست؛ دامی ویرانگر که اگر فداکاری و هوشیاری و شهادت آگاهانهٔ سیدعلی خامنه‌ای در مقطع حساس اسفند ۱۴۰۴ نبود، می‌توانست آن روزها را به تکرار مو‌به‌موی فاجعهٔ ۲۸ مرداد بدل کند.

شست‌وشوی تاریخ برای صید منافع سلطه

چرا جریانی خاص این‌قدر اصرار دارد کودتا بودن ۲۸ مرداد را انکار کند؟ زیرا اگر رسماً پذیرفته شود که دست‌های بیگانه و پیاده‌نظام مزدور می‌توانند زیر نقاب «مردم» دولتی ملّی و استقلال‌طلب را ساقط کنند، آن‌وقت منطق پروژه‌های امروزشان فرو می‌ریزد. تفکّری که دیروز نوچگی شعبان‌بی‌مخ و چمدان‌های دلار سازمان سیا را «خواست ملّی» جا می‌زد، امروز هم دست‌وپا زدن اشراف و کاسبان بازار را به عنوان صدای واقعی مردم تحمیل می‌کند.
جنبش راستین ملّی از دل درد و رنج پابرهنگان و برای قطع دست بیگانگان و پایان غارتگری شکل می‌گیرد، نه از گاوصندوق سرمایه‌داران و کف‌پوش پاساژهای پایتخت. تا زمانی که هوشیاری در برابر بازی بیگانگان جایگزین ساده‌لوحی نشود و این فهم ایجاد نگردد که انقلاب ملّی هیچ‌گاه از طبقات بالایی جامعه نمی‌جوشد، پیوندِ زراندوزان و اراذل باز هم به نام «ملّت» با منافع این سرزمین معامله خواهد کرد؛ معامله‌ای شوم که تاوان سنگینش را مردم کوچه و بازار، از جنوب تا شمال و از شرق تا غرب این خاک، از میناب تا لامرد، با خون و رنج خود پرداخت می‌کنند.

یادداشت دانشجویی
✍️ محمدیاسین گوهری – ورودی ۱۴۰۲ مهندسی پلیمر
‌
#یادداشت_دانشجویی
#مردم_کاغذی
#بیست‌و‌هشت_مرداد

🛑این مجموعه ادامه دارد🛑
۱ از ۴

✅ قلب فنی برای ایران می تپد!
‌
🌐@ghalbbasijfani