‏🟢 ۳/۴

در مواجهه با برخی مسایل بین‌المللی امروز، دولت جمهوری خلق چین (PRC) خود را جایگزین یکی از متفقین فاتح جنگ می‌داند. اگرچه PRC تا سال ۱۹۴۹ شکل نگرفت، اما خود را وارث آن نقش می‌داند و به عنوان دولت جانشین در سرزمین اصلی، جانشین جمهوری ملی چین به رهبری ژنرالیسیمو چیانگ کای‌شک (Chiang Kai‑shek) معرفی می‌کند. پذیرش این نقش در جنگ بُعد مهمی در ادعای پکن برای تایوان دارد. همچنین این جنگ برای حمله به ژاپن به کار می‌رود؛ در بیانیه‌های PRC، ژاپن به‌عنوان «یک قدرت محور شکست‌خورده» توصیف می‌شود در حالی که PRC خود را فاتح می‌داند. ترامپ و تیمش ممکن است هنگام بحث درباره تایوان، ژاپن و سایر موضوعات کلیدی امنیت بین‌المللی با این ادعاهای تاریخی مواجه شوند.

ژاپن، تایوان و تاریخ جنگ جهانی دوم

جشن‌های هشتادمین سالگرد جنگ جهانی دوم به پایان رسیده‌اند، اما تمرکز PRC بر این جنگ همچنان ادامه دارد؛ حتی زمانی که رئیس‌جمهور و همراهانش به پکن می‌رسند، این حضور به‌عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از واکنش‌های پکن به اظهارات نخست‌وزیر ژاپن تاکایچی سناه در ۷ نوامبر ۲۰۲۵ به کار می‌رود. به‌طور خاص، در یک مبادلهٔ عمومی پرتنش با یکی از اعضای حزب مخالف در مجلس پایین دیِت، نخست‌وزیر تاکایچی، هنگام پرسیده شدن دربارهٔ سناریوی فرضی درگیری با تایوان، دربارهٔ شرایطی که نیروی دفاع خودمختار ژاپن می‌تواند به‌کار گرفته شود، فرض کرد.

پاسخ‌های پکن سریع، چندوجهی و تا به امروز ادامه دارد و بزرگ‌ترین مناقشهٔ روابط چین‑ژاپن در سال‌های اخیر را برانگیخته است. PRC با اقدامات اقتصادی پاسخ داد: واردات غذاهای دریایی ژاپنی را ممنوع کرد، گردشگری چینی به ژاپن را محدود کرد، تبادلات فرهنگی را لغو کرد، فشار نظامی اطراف جزایر مناقشه‌دار سنکاکو (دائو‑یو) را افزایش داد و گزارش‌هایی از حضور پهپادهای PRC در حوالی جزیره یوناغونی ژاپن، حدود ۷۰ مایل از سواحل شرقی تایوان، منتشر شد.

احیای کنفرانس قاهره

پاسخ‌های بلاغی پکن به اظهارات نخست‌وزیر تاکایچی تند و سرسخت بوده؛ ژاپن را به بازگشت به نظامی‌گری دههٔ ۱۹۳۰ متهم می‌کند، پیشرفت آن را به رد «قانون اساسی صلح‌آمیز» ژاپن می‌داند و تعهداتش به‌عنوان «یک قدرت محور شکست‌خورده» را نادیده می‌گیرد. در این استدلال‌ها، پکن به سه سند جنگی استناد می‌کند: بیانیهٔ قاهره (۲۷ نوامبر ۱۹۴۳)، اعلامیهٔ پوتسدام (۲۶ ژوئیه ۱۹۴۵) و سند تسلیم ژاپن (۲ سپتامبر ۱۹۴۵).

از میان این سه سند، بیانیهٔ قاهره نوامبر ۱۹۴۳ بیشترین ارتباط مستقیم را با تایوان دارد؛ این نخستین کنفرانس قاهره تنها نشست جنگی میان رهبران متفقین بود که ژنرالیسیمو چیانگ کای‌شک (Chiang Kai‑shek) به نمایندگی از جمهوری چین (ROC) در آن حضور یافت. کنفرانس با انتشار یک بیانیهٔ مطبوعاتی که معمولاً «بیانیهٔ قاهره» نامیده می‌شود، به پایان رسید. در این بیانیه قصد بازگرداندن سرزمین‌های چین که توسط ژاپن در طول جنگ جهانی دوم تصرف یا توسط سلسله چینگ به توکیو واگذار شده بود، پس از شکست در جنگ اول چین‑ژاپن (۱۸۹۴‑۱۸۹۵)، بیان شد. از مهم‌ترین این سرزمین‌ها، تایوان (که پیش از آن به نام فورموزا شناخته می‌شد) بود؛ این جزیره تا سال ۱۹۴۵ مستعمرهٔ ژاپن بود.

مسئولان جمهوری خلق چین همچنین به اعلامیه پوتسدام و سند تسلیم ژاپن اشاره می‌کنند؛ هر دو سند بندی دارند که تصمیمات مربوط به تایوان در بیانیه قاهره را تکرار می‌کند. از دید پکن، مفاد بیانیه قاهره اجرا نشده‌اند، زیرا جمهوری خلق چین را تنها دولت مشروع چین می‌داند و معتقد است تایوان باید به آن واگذار شود. بنابراین ممکن است به رئیس‌جمهور ایالات متحده و هیئت آمریکایی‌اش گفته شود که نشست‌های قاهره در سال ۱۹۴۳ حاکمیت چین — به‌عبارت دیگر حاکمیت جمهوری خلق چین — را بر تایوان به‌عنوان یکی از نتایج اصلی جنگ تأیید کرده‌اند. اما واقعیت بسیار پیچیده‌تر است.