📌 چکیده
دیکتاتوری اورتا‑موریلو در نیکاراگوئه به‌دلیل عدم وجود برنامهٔ سیاسی ثابت و تمایل به استفاده از هر ابزار برای حفظ قدرت، رفتارهای غیرقابل پیش‌بینی و تهدیدآمیز از جمله اخراج مهاجران، همکاری با روسیه و چین، و تسهیل جرایم فراملی دارد. اقتصاد کشور در حال رکود است؛ کاهش حواله‌های مالی، افزایش کسری تجاری و محدود شدن وام‌های بین‌المللی باعث فقر، اقتصاد غیررسمی و تمایل به مهاجرت می‌شود، که تا سال ۲۰۲۶ حدود ۱۵ ٪ خانوارها قصد خروج دارند. برای مهار رادیکالیزه شدن رژیم، فشار بین‌المللی به‌ویژه ایالات متحده باید بر نقاط ضعف کلپتریک، سرکوب شهروندان و نادیده‌گیری‌های اقتصادی متمرکز شود و از طریق ایجاد ائتلاف‌های سیاسی و حمایت از جنبش‌های مدنی، توازن قدرت دیکتاتوری را خنثی سازد.
دیکتاتوری نیکاراگوئه یکی از خشن‌ترین‌ها در جهان است، اما رفتار آن نشان می‌دهد که رادیکالیزه شدن رژیم هنوز به نقطهٔ بحرانی نرسیده است.
در حالی که کشور با نیروی نظامی، سانسور، ایزوله‌گرایی، ایجاد ائتلاف با دولت‌های بدنام و جرم‌انگاری شهروندان، حکومت استبدادی یا دیکتاتوری خود را ادامه می‌دهد، باید به سه دلیل که فشار متناسب اهمیت دارد، توجه کرد.
رژیم تهدیدآمیز با طبیعت غیرقابل پیش‌بینی
دیکتاتوری اورتا‑موریلو (Ortega‑Murillo) به دلیل دو ویژگی کلیدی نگرانی جدی ایجاد می‌کند: نخست، رژیم برای تقویت قدرت خود، چه در داخل و چه در خارج، حاضر است هر کاری بکند؛ دوم اینکه هیچ سناریو یا برنامهٔ سیاسی خاصی را دنبال نمی‌کند. بنابراین غیرقابل پیش‌بینی است.
در کمتر از ده سال، این دیکتاتوری مهاجران را اخراج کرده، اجازه داده سرزمینش به عنوان مسیر عبور صدها هزار شهروند ثالث به سمت مرز ایالات متحده‑مکزیک مورد استفاده قرار گیرد، ائتلاف‌های امنیتی با روسیه امضا کرده، امتیازهای معدنی معادل حداقل یک دهم از مساحت کشور را به چین واگذار و از آن وام دریافت کرده، روابطی با گروه‌های جرایم سازمان‌یافته یا تروریستی داشته، جرایم فراملی علیه رهبران مدنی در تبعید و قاچاق مواد مخدر را تسهیل کرده و شهروندان خارجی و داخلی را اخراج یا ورودشان را مسدود کرده است.
اقدامات نیکاراگوئه ثبات ملی و منطقه‌ای را تهدید می‌کند؛ رژیم به‌صورت غیرقابل پیش‌بینی عمل می‌کند، اما این اطمینان را دارد که تمام ابزارهای در دسترسش را برای حفظ قدرت و مقابله با منافع ایالات متحده و دموکراسی به کار می‌گیرد.
طبیعت بی‌چون و چرای تهاجمی این اقدامات ریسک بالایی دارد و امنیت نیم‌کره را به خطر می‌اندازد: در آینده، موریلو می‌تواند تروریست‌های ایرانی را پناه دهد، اقامت دائم را به رهبران کوبایی بدهد تا از دستگیری فرار کنند، موج دیگری از مهاجرت را در مواجهه با رکود اقتصادی تشویق کند یا موجی دیگر از سرکوب مردمی داخلی را برانگیزد.
کشوری که به‌نظر هر شاخصی در حال زوال است
رادیکالیزه شدن از طریق تسلط دولت، وضعیتی به وجود آورده که شهروندان دسترسی به شبکه‌های ایمنی اجتماعی و مشاغل رقابتی مطمئن ندارند. آن‌ها در بهترین حالت، آموزش اصلاحی و به شدت سیاسی دریافت می‌کنند. کیفیت سرمایه انسانی در نیکاراگوئه بسیار کمتر از ده سال پیش است و در میان تمام اعضای توافق‌نامهٔ تجارت آزاد جمهوری دومینیکن‑آمریکای مرکزی (CAFTA‑DR) کم‌عملکردترین کشور محسوب می‌شود.
اما رکود اقتصادی در نیکاراگوئه در حال شکل‌گیری است که حداقل در دو سال آینده منجر به کاهش حواله‌های مالی (نیکاراگوئه سومین کشور وابسته به حواله‌های خارجی در جهان است)، افزایش کسری تجاری، رکود فعالیت‌های داخلی و کاهش وام‌های خارجی می‌شود (بانک‌های چندجانبه دیگر مایل به ادامهٔ وام‌دهی نیستند). این وضعیت به دلیل عدم وجود هرگونه سیاست اقتصادی قابل اطمینان، جز کنترل‌های ارزی یا محدودیت نهایی استفاده از ذخایر بین‌المللی، تشدید می‌شود. پیامدهای آن طولانی‌مدت خواهد بود؛ فعالیت‌های اقتصادی را خنک می‌کند، فقر و اقتصاد غیررسمی را گسترش می‌دهد و تمایل به مهاجرت را افزایش می‌دهد.