‏🔻 ۵/۵

نمادگرایی این مکان این بُعد روانی را تقویت می‌کند. در قرن نوزدهم، Royal Mint تحویل‌های نقره‌ای دریافت می‌کرد که چین تحت سلسله‌ ای «معاهدات نابرابر» مجبور به پرداخت آن می‌شد؛ امروزه پکن این معاهدات را به‌عنوان نقاط عطف «قرن خفت» چین می‌داند (South China Morning Post، ۲۶ مارس ۲۰۱۹). با تصاحب این سایت برای خود، پکن سعی دارد ناعدالتی تاریخی را برگرداند: همان‌طور که آن زمان سفیر لیو شیاومینگ (刘晓明) در مراسم رسمی انتقال محل دیپلماتیک جدید در سال ۲۰۱۸ گفت، Royal Mint Court «نماد درست چین» (中国的不朽之作) در «لحظهٔ مناسب چین» (属于中国的时刻) است (وزارت امور خارجه چین، ۱۸ مه ۲۰۱۸). چه به‌صورت عمدی باشد چه ناخواسته، حضور چنین «نمادی» در قلب لندن فشار شناختی بر اهداف پکن وارد می‌کند.

دولت جدید بریتانیا به رهبری اندی برنهم (Andy Burnham) هنوز موضعی نسبت به سفارت یا رویکردی نسبت به چین اعلام نکرده است. علائم اولیه نشان نمی‌دهند که تمایل به اتخاذ موضع سخت‌گیرانه‌تر در برابر تجاوز چین وجود داشته باشد. سخنرانی وزیر امور خارجه اد میلینبد (Ed Miliband) در کنفرانس حزب کارگر دربارهٔ «ایستادن برای امنیت‌مان در برابر کسانی که می‌خواهند به ما آسیب برسانند» بود، اما به چین اشاره‌ای نکرد (حزب کارگر، ۲۸ سپتامبر). برنهم نیز همانند میلینبد از اشاره به چین خودداری کرد، هرچند وعدهٔ «مقابله با تهدیدها از هر منبعی، چه روسیه، چه ایران یا هر جای دیگری» را داده بود (حزب کارگر، ۲۹ سپتامبر). با این حال، تأیید سفارت توسط دولت پیشین انجام شده بود و دولت برنهم ملزم به حفظ تصمیمی که از ابتدا معیوب بود، نیست.

می‌توان سفارت پیشنهادی را به‌عنوان گرهٔ مرکزی هماهنگی در نظر گرفت که در آن مسئولان حزب می‌توانند عملیات‌های نفوذی گوناگون و بازیگران مختلف را ترکیب کرده و با نسبی‌امنیّت به فعالیت‌های خاک‌سفید بپردازند. بنابراین، هر اقدام کاهش خطر تنها زمانی مؤثر می‌شود که سفارت به‌صورت جامع ارزیابی گردد؛ نه به‌عنوان چند خطر جداگانه یا یک تسهیل دیپلماتیک بزرگ‌جنس، بلکه به‌عنوان ساختار یکپارچهٔ جنگ ترکیبی بر خاک بریتانیا.