‏🟣 ۶/۸

گردان پشتیبانی جامع (综合保障团): این نوع گردان در سال ۲۰۱۷ با ترکیب کارخانه تعمیرات پایگاه (修配厂) و گردان خدمات فنی (技术勤务团) ایجاد شد و مسئولیت‌های هر دو را بر عهده گرفت. بنابراین، تعمیر و نگهداری وسایل نقلیه و تجهیزات پایگاه، انبارسازی موشک‌ها، سوخت، مهمات و سایر لوازم، و جابه‌جایی این منابع از طریق جاده و راه‌آهن به واحدهای پایگاهی را انجام می‌دهد. همچنین ممکن است مأموریت‌های متفرقه‌ای چون رانندگی وسایل نقلیه، تهیه غذا، کارهای فرهنگی و رسانه‌ای و آموزش برخی پرسنل پشتیبانی را بر عهده داشته باشد. ادغام وظایف وسایل نقلیه، حمل‌ونقل، تعمیر و پشتیبانی لجستیکی در یک واحد، هدف بهبود کارایی و هماهنگی لجستیکی است.

گردان بازرسی تجهیزات (装检团): این گردان ذخیره‌سازی، مدیریت و توزیع سرنوشت‌سازهای هسته‌ای اختصاص یافته به هر پایگاه را بر عهده دارد. اگرچه بیشترین بخش ذخایر هسته‌ای PLARF در مکان مرکزی تای‌بای نگهداری می‌شود، گمان می‌شود تعداد محدودی سرنوشت‌ساز به هر پایگاه پیش‌پست شده و توسط این گردان‌ها مدیریت می‌شود. این گردان‌ها سرنوشت‌سازها را با قابلیت حمل‌ونقل جاده‌ای و ریلی خود به بریگادهای موشکی می‌رسانند.

پایگاه ۶۴ تنها پایگاهی است که به جای گردان، یک بریگاد بازرسی تجهیزات دارد.

بیمارستان پایگاه (医院): هر پایگاه حداقل یک بیمارستان وابسته دارد. پرسنل بیمارستان به‌طور مکرر برای آموزش با واحدهای پایگاهی اعزام می‌شوند. در زمان جنگ، این بیمارستان‌ها تیم‌های پزشکی میدانی را برای ارائه مراقبت‌های کامل به واحدهای پایگاهی در خط مقدم می‌فرستند. بیمارستان‌های پایگاهی معمولاً در ردهٔ فرمانده یا معاون فرماندهٔ بخش قرار دارند.

از شش پایگاه عملیاتی، چهار پایگاه دقیقاً این ساختار را دارند؛ دو پایگاه دیگر، ۶۱ و ۶۳، کمی متفاوتند. پایگاه ۶۱ یک گردان اضافی برای عملیات پهپادها دارد و پایگاه ۶۳ یک گردان اضافی دارد که عمدتاً سوخت‌رسانی موشک‌های بالستیک مایع‌سوز خود را بر عهده دارد.

برای اطلاعات بیشتر به مرجع زیر مراجعه کنید: مارک استوکس، «سیستم ذخیره‌سازی و جابجایی سرنوشت‌سازهای هسته‌ای چین»، مؤسسه پروژه ۲۰۴۹، ۱۲ مارس ۲۰۱۰

مؤسسه مطالعات هوافضای چین – ساختار تیربار موشکی ۵

نیروی موشکی ارتش آزادی‌بخش خلق (PLARF) بر ۴۰ تیربار موشکی نظارت دارد که تمام نیروی موشکی این سازمان را تشکیل می‌دهند. همان‌طور که پیشتر اشاره شد، هر پایگاه عملیاتی بین شش تا هشت از این تیربارها را فرماندهی می‌کند؛ این تیربارها عمدتاً از شش دژمان شلیک (که معمولاً هر کدام از دو شرکت شلیک تشکیل می‌شود) و چهار تا شش دژمان پشتیبانی ساخته شده‌اند.

ساختار یک تیربار موشکی استاندارد به این شکل است:

به‌نوعی، تیربارهای موشکی شبیه پایگاه‌های مینیاتوری هستند؛ آن‌ها دارای دژمان‌های ارتباطات، پشتیبانی عملیات و پشتیبانی جامع می‌باشند.

تعداد موشک‌پرتاب‌کننده‌های اختصاصی هر تیربار بسته به نوع موشک به‌طرز چشمگیری متفاوت است. اگرچه برآوردهای رسمی و جامع دربارهٔ تعداد موشک‌ها و موشک‌پرتاب‌کننده‌ها در هر تیربار موجود نیست، ناظران آگاه تخمین‌هایی بین ۶ تا ۱۲ موشک‌پرتاب‌کننده برای برخی موشک‌های بالستیک استراتژیک (ICBM)، ۱۲ تا ۲۴ برای موشک‌های بالستیک میانی (MRBM)، ۱۸ تا ۳۶ برای موشک‌های بالستیک برد میانی (IRBM) و ۳۶ تا ۴۸ موشک‌پرتاب‌کننده برای موشک‌های بالستیک کوتاه‌برد (SRBM) و موشک‌های پروازی (GLCM) ارائه کرده‌اند.

به‌نظر می‌رسد هر تیربار حداقل یک دژمان فنی داشته باشد و در برخی موارد دو دژمان فنی داشته باشد. دژمان‌های فنی مسئول مجموعه‌ای از مأموریت‌های پشتیبانی شلیک هستند؛ از جمله بارگیری و بالابردن موشک، تزریق سوخت، و آزمون‌ها و تشخیص‌های پیش از شلیک. آن‌ها ممکن است در مونتاژ موشک و ترکیب سرنوشت‌ساز نیز نقش داشته باشند. مشخص نیست آیا داشتن دژمان فنی دوم استثنایی است که به تعداد کمی از تیربارها محدود می‌شود یا به‌عنوان استاندارد محسوب می‌شود.

علاوه بر این، دژمان‌های اضافی به‌ندرت دیده می‌شوند، اما وجود دارند. به عنوان مثال، تیربار ۶۳۳ دارای دژمان تلومتری [遥测营] و تیربار ۶۳۵ دارای دژمان جنگ الکترونیک (ECM) [电抗营] است.