‏🟣 ۴/۸

مؤسسه مطالعات هوافضای چین ۱. مقدمه
نیروی موشکی ارتش خلق چین (PLARF)، که تا سال ۲۰۱۶ به‌عنوان نیروی دوم توپخانه‌ای ارتش خلق چین (PLASAF) شناخته می‌شد، مسئول موشک‌های بالستیک زمینی هسته‌ای و معمولی ارتش است. نیروی دوم توپخانه‌ای در سال ۱۹۶۶ به‌صورت رسمی تأسیس شد و مسئولیت موجودی محدود موشک‌های هسته‌ای منطقه‌ای زمینی چین را بر عهده گرفت. این موشک‌های نسل اول عمدتاً ساده و با برد و توان محدود بودند.

مسیر PLARF/PLASAF نشان‌دهندهٔ رشد پیوسته و پیش‌رونده در اندازه و توان است؛ این رشد از توسعهٔ سامانه‌های با برد طولانی‌تر در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ آغاز شد و با معرفی DF‑5 در اوایل دههٔ ۱۹۸۰، اولین موشک بالستیک بین‌قاره‌ای توانمند برای هدف‌گیری ایالات متحده به‌دست آمد. دههٔ ۱۹۸۰ برای PLASAF دو تحول مهم دیگر به‌همراه داشت: نخست، توسعهٔ DF‑21 که اولین سامانهٔ موشکی بالستیک جابجایی‌پذیر جاده‌ای ارتش بود؛ دوم، تصمیم به به‌کارگیری موشک‌های معمولی در کنار هسته‌ای که منجر به معرفی موشک‌های بالستیک کوتاه‌برد DF‑11 و DF‑15 در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ شد.

تنوع پیوستهٔ سکوها و ارتقای توان‌های اختصاص یافته به PLASAF، هم‌زمان با رشد هم‌سویی در اندازهٔ آن پیش رفت. در بازهٔ ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۰، چهار تیپ جدید تشکیل شد که سه‌تا از آن‌ها با این سامانه‌های تسلیحاتی نوین مجهز گشتند. در دههٔ ۲۰۰۰ این گسترش سرعت گرفت: بین سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰، PLASAF یازده تیپ جدید را مستقر کرد که با سلاح‌های افزایشی خود، از جمله اولین موشک کروز پرتاب‌شده از زمین CJ‑10 و اولین موشک بالستیک بین‌قاره‌ای جابجایی‌پذیر جاده‌ای DF‑31، مجهز شدند.

سرعت رشد بین سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۲۰ نیز افزایش یافت؛ PLASAF (و پس از تغییر نام در ۲۰۱۶، نیروی موشکی ارتش خلق چین) ۱۳ تیپ جدید و سامانه‌های مهم‌تری همچون موشک بالستیک ضد‌کشتی DF‑21D، موشک بالستیک بین‌قاره‌ای جابجایی‌پذیر جاده‌ای DF‑41 با برد طولانی‌تر و توان بالاتر، موشک میان‌برد هسته‌ای‑معمولی DF‑26 و وسیلهٔ پروازی هیپرسونیک DF‑17 (HGV) را اضافه کرد. به‌طور شگفت‌انگیز، بین سال‌های ۲۰۱۷ و اواخر ۲۰۱۹، PLARF حداقل ده تیپ موشکی جدید افزود. این گسترش بی‌سابقه از ۲۹ به ۳۹ تیپ، افزایشی بیش از ۳۳ ٪ در اندازه تنها در سه سال نشان داد. سپس در سال ۲۰۲۱، گسترش چشمگیری در نیروی موشک‌های بالستیک بین‌قاره‌ای مبتنی بر سیلوهای PLARF به‌نظر می‌رسد.

بدین ترتیب، PLARF از نیرویی کوچک و ساده با موشک‌های بالستیک کوتاه‌برد و آسیب‌پذیر به نیرویی بزرگ‌تر و مدرن با مجموعهٔ گسترده‌ای از سکوهای هسته‌ای و معمولی تبدیل شده است. اگرچه پژوهش‌های اخیر تا حد زیادی پردهٔ ابهام بر نیروی بالستیک چین را برداشته‌اند، این نیرو همچنان به‌صورت گسترده‌ای ناشناخته باقی مانده؛ حتی با توجه به استانداردهای سخت‌گیرانهٔ PLA، سطح سانسور به‌طور غیرعادی بالاست.

با این درک، هدف این گزارش ارتقای جزئیات در دسترس پژوهشگران است؛ برای این منظور، جامع‌ترین دایره‌المعارف از واحدهای نیروی موشکی ارتش خلق چین که در منابع باز موجود است، ارائه می‌شود. نویسنده سعی کرده است پرونده‌های بیشترین تعداد ممکن از واحدها و مؤسسات PLARF را جمع‌آوری کند؛ در صورت موجود بودن، اطلاعاتی درباره تاریخچه، مأموریت، مکان، رهبری، تجهیزات و ساختار نیروی هر واحد، با بهره‌گیری از منابع متنوع عمدتاً به زبان چینی، گنجانده شده است.

نویسنده امیدوار است که اطلاعات این گزارش، خلأ حیاتی در پژوهش‌ها را پر کند، منبعی ارزشمند برای جامعه پژوهشی PLARF باشد و زمینه‌ساز پژوهش‌های بیشتر و درک عمیق‌تر از این نیروی موشکی گردد. برای جزئیات بیشتر به مقالهٔ ما شیو و پی‌دبلیو سِنجر در مجلهٔ Popular Science، «China’s missile force is growing at an unprecedented rate»، ۲۵ فوریهٔ ۲۰۲۰، مراجعه کنید.