‏⭐ ۳/۵

این تمایز پیامدهای مهمی برای دسترسی بین‌المللی به نقدینگی دلاری دارد. عواملی که به‌طور سنتی تقاضای ارز خارجی را تحریک می‌کردند — از جمله ضعف ارزهای داخلی، تورم بالا، نگرانی‌های مربوط به ثبات بخش بانکی و بحران‌های مالی — می‌توانند تقاضای استیبل‌کوین‌های دلاری را نیز برانگیزند. هنگامی که خانوارها و کسب‌وکارها دارایی‌های دلاری انباشته می‌کنند، ممکن است انگیزهٔ کمی برای تبدیل آن‌ها به ارز محلی داشته باشند، به‌ویژه در جایی که نگرانی‌های مربوط به ثبات مالی داخلی پابرجا باشد. بنابراین استیبل‌کوین‌ها می‌توانند شکل نسبتاً پایداری از تقاضای دلاری ایجاد کنند که خارج از کانال‌های بانکی سنتی قرار دارد.

تفاوت اساسی سیاستی در این است که دولت‌ها چگونه می‌توانند به این تقاضا واکنش نشان دهند. حساب‌های بانکی ارزی معمولاً تحت نظارت، تنظیم، محدودیت یا مالیات‌گذاری قرار می‌گیرند، زیرا از طریق مؤسسات مالی شناسایی‌شدنی که تحت نظارت داخلی هستند، عمل می‌کنند. استیبل‌کوین‌ها می‌توانند به‌صورت مستقیم بین کیف‌پول‌های دیجیتال روی شبکه‌های عمومی بلاکچین منتقل شوند، حتی در کیف‌پول‌هایی که به واسطه‌های تنظیم‌شده متصل نیستند. این امر کارایی ابزارهای سیاستی که عمدتاً حول نظام بانکی طراحی شده‌اند را کاهش می‌دهد و چالش‌های جدیدی برای رصد دارایی‌ها و تراکنش‌های دلاری فرامرزی ایجاد می‌کند.

جذابیت آن‌ها به‌دقت زمانی که اعتماد به مؤسسات مالی سنتی کاهش می‌یابد، افزایش می‌یابد؛ مکانیزمی بازخوردی شکل می‌گیرد که در دوره‌های فشار مالی، تقاضا برای اشکال جایگزین نقدینگی دلاری را تسریع می‌کند.

پیامدها به‌ویژه در اقتصادهایی که اعتماد به مؤسسات مالی داخلی ضعیف است، اهمیت می‌یابد. استیبل‌کوین‌ها می‌توانند راهی جایگزین برای نگهداری ارزش به‌ارزش دلار ارائه دهند که وابسته به توان مالی یا ادامه فعالیت یک بانک داخلی خاص نیست. بنابراین جذابیت آن‌ها دقیقاً در زمان کاهش اعتماد به مؤسسات مالی سنتی افزایش می‌یابد و مکانیزمی بازخوردی ایجاد می‌کند که در دوره‌های فشار مالی، تقاضا برای اشکال جایگزین نقدینگی دلاری را تسریع می‌کند.

در بخش عمده‌ای از کشورهای در حال توسعه، تسلط دلار یک واقعیت عملی است نه ویژگی انتزاعی نظام پولی بین‌المللی. این مسأله بر دولت‌هایی که بدهی‌های خود را به دلار سرویس می‌دهند، شرکت‌هایی که ماشین‌آلات و کالاهای دیگر را به دلار می‌خرند و خانوارهایی که در زمان کاهش ارزش ارزهای ملی می‌خواهند پس‌اندازهای خود را حفظ کنند، تأثیر می‌گذارد. این شرایط به‌طور نزدیک با رشد سریع استیبل‌کوین‌ها مرتبط است. بین ژوئیهٔ ۲۰۲۴ و ژوئن ۲۰۲۵، استیبل‌کوین‌ها بیش از نیمی از کل خریدهای ارزی شامل پزو کلمبی، پزو آرژانتین و رئال برزیل را تشکیل دادند. گسترش استفاده از آن‌ها در سراسر آمریکای لاتین نشانگر تورم پایدار، نوسان ارز و کنترل‌های سرمایه‌ای است که خانوارها و شرکت‌ها را به‌سوی ابزارهای مرتبط با دلار برای پس‌انداز، حواله و تراکنش‌های تجاری سوق داده است. بنابراین استیبل‌کوین‌ها به‌عنوان یک کانال مالی جایگزین ظاهر می‌شوند؛ هم به‌عنوان ذخیره ارزش و هم به‌عنوان سازوکار پرداخت در اقتصادهایی که ارزهای ملی به‌طور مستمر ثبات پولی ارائه نمی‌دهند.

تغییری مهم در استفاده از استیبل‌کوین‌های پشتیبانی‌شده توسط دلار در حال ظهور است. بیش از ۸۰ ٪ تراکنش‌های این نوع استیبل‌کوین‌ها خارج از ایالات متحده انجام می‌شود. استفاده از آن‌ها نیز فراتر از فعالیت‌های بومی رمزارزی به جریان‌های مالی روزمره، به‌ویژه حواله‌ها، گسترش یافته است. در مسیر آمریکا‑مکزیک گزارش شده است که بیش از ۶٫۵  میلیارد دلار حواله در سال ۲۰۲۴، معادل بیش از ۱۰ ٪ از کل حجم مسیر، پردازش شده است. این رقم قابل توجه است؛ چرا که مکزیک در سال ۲۰۲۵ حدود ۶۱٫۸  میلیارد دلار حواله دریافت کرده است.