⭐ ۳/۳
اما هیچ‌یک از این موارد تضمین امنیتی الزام‌آور آمریکایی نیست. با افزایش حملات حوثی و کاهش موجودی سامانه‌های رهگیری، این تفاوت جان عربستان را می‌گیرد.
اروپا نیز نقش کوچکی ایفا می‌کند، اما این نقش نیز به‌دور از تضمین امنیتی است. در عوض، چندین شریک اروپایی کمک‌های تخصصی ارائه کرده‌اند. ایتالیایی‌ها سامانه‌های دفاع هوایی را به همراه آمریکایی‌ها به پادشاهی اعزام کرده‌اند. فرانسوی‌ها نیروهایی را در یامبو مستقر کرده‌اند تا زیرساخت‌های انرژی را محافظت کنند و بریتانیا سوخت‌گیری هوایی به‑هوایی فراهم می‌کند. این اقدامات نیز با تلاش‌های آمریکایی هماهنگ شده‌اند.
با این همه حمایت، عربستان سعودی در سال‌های اخیر برخی از کشنده‌ترین حملات حوثی‌ها را بر خاک خود تجربه کرده است.
تحلیلگران بسیاری بر این باورند که عربستان سعودی بهترین تجهیزات نظامی در منطقه را دارد و پس از اسرائیل در رده دوم قرار می‌گیرد. پس چرا موشک‌ها هنوز به هدف می‌رسند؟ این حمله سؤالاتی را برمی‌انگیزد: آیا سامانه‌های فرماندهی و کنترل عربستان توسط حجم بالای تهدیدها غرق شده‌اند؟ برخی گزارش‌ها به پیچیدگی رو به رشد حملات حوثی‌ها و توانایی آن‌ها در نفوذ به رادار و سامانه‌های رهگیری اشاره می‌کنند. حتی پیشرفته‌ترین سامانه‌های دفاع هوایی نیز بی‌خطا نیستند؛ همان‌طور که حماس توانست در طول جنگ اسرائیل در غزه به فضای هوایی اسرائیل نفوذ کند. اما تکرار شکست‌ها در محافظت از زیرساخت‌های حیاتی مانند فرودگاه، برای این کشور پیشینه‌ای ندارد.
به‌نظر می‌رسد وضعیت تنها بدتر شود. در سپتامبر، شش ماه پس از آن‌که جمهوری اسلامی ایران سفارت ایالات متحده را در ریاض هدف قرار داد، گزارش شده است که پادشاهی برای تقویت سامانه‌های دفاع هوایی، از فرانسه، بریتانیا، پاکستان و مصر درخواست اعزام نیروهای اضافی کرده بود، در حالی که موجودی سامانه‌های رهگیری موشکی در حال کاهش بود. هیچ‌یک پاسخ مثبت ندادند. این مشکل با کاهش موجودی سامانه‌های رهگیری خود ایالات متحده تشدید می‌شود.
تا کنون یک محدودیت اساسی در تمام مشارکت‌های عربستان دیده می‌شود: هیچ‌یک مایل به شرکت در عملیات تهاجمی داخل یمن نیستند، حداقل به‌صورت علنی. ریاض پیش از این حمله زمینی دولت یمن علیه حوثی‌ها را که در ۵ اکتبر با حملات هوایی اعلام شد، حمایت می‌کند. ایالات متحده اطلاعات می‌دهد و پاکستان و ترکیه تجهیزات تأمین می‌کنند. هر یک نیز آماده‌اند تا کمک دفاعی در خاک عربستان ارائه دهند، اما تمایلی به حمله زمینی وجود ندارد. این مسأله مشکل‌ساز است زیرا حمایت دفاعی به‌تنهایی نمی‌تواند توان حوثی‌ها برای انجام حملات بیشتر را از بین ببرد.
البته این وضعیت می‌تواند تغییر کند. رئیس‌جمهور ایالات متحده، دونالد ترامپ، اعلام کرده است که «به بررسی» پیوستن به حملات عربستان علیه حوثی‌ها می‌پردازد. اما پس از اینکه پیش از انتخابات میانی، حملات اضافی به ایران را رد کرده بود، به‌نظر می‌رسد پیش از آن، خط نظامی دیگری در منطقه باز نکند.
به‌هر حال، تنها اقدام نظامی به‌احتمال زیاد نمی‌تواند تهدید را رفع کند. حوثی‌ها دهه‌ها تحت فشار نظامی زنده مانده‌اند و همچنان کنترل قابل توجهی از سرزمین‌ها را در اختیار دارند؛ در سپتامبر حتی کنترل جزئی بر تنگه باب‌المانده به دست آوردند. این گروه نیز چیزهای کمی برای از دست دادن دارد، بر خلاف عربستان سعودی که تصویر ثبات برای تحول اقتصادی‌اش اساسی است.
آیا انباشت مشارکت‌های امنیتی می‌تواند امنیتی که عربستان ظاهراً می‌خواهد را فراهم کند؟ به‌تنهایی نه.
ریاض باید از جمع‌آوری مشارکت‌های امنیتی به یکپارچه‌سازی آن‌ها تغییر مسیر دهد؛ این شامل ایجاد سازوکارهای هماهنگی قوی‌تر می‌شود. همچنین نیاز به شفافیت بیشتری دربارهٔ آنچه هر شریک در زمان حمله به کشور مایل به انجام است دارد، نه اینکه به بیانیه‌های دیپلماتیک کلی تکیه کند.
واشنگتن باید بازسازی توان دفاعی خود و توان دفاعی هم‌پیمان کلیدی‌اش در خلیج را در اولویت قرار دهد. علاوه بر این، با کمک به عربستان سعودی در هماهنگی و یکپارچه‌سازی شبکه در حال گسترش شرکای امنیتی‌اش، نقش رهبری خود را در منطقه تقویت کند.
Post #2176
32