‏🔻 ۴/۴

دست واشنگتن همچنان ضعیف‌تر است. ایالات متحده همچنان به غنی‌سازی وارداتی وابسته است و قانون سال ۲۰۲۴ که واردات اورانیوم کم‌غنی‌شده روسی را ممنوع می‌کند، بر پایه معافیت‌هایی عمل می‌کند که در ژانویهٔ ۲۰۲۸ منقضی می‌شوند؛ تا آن زمان ظرفیت داخلی و متحدان باید خلأ را پر کنند. بخش پیشین به همان اندازه بخش پسین اهمیت دارد. همان‌طور که ارزیابی مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی (CSIS) نشان می‌دهد، قزاقستان به منبع تأمین حیاتی برای غربیانی تبدیل شده است که از مواد روسی قطع شده‌اند، هرچند فروش‌های روساتوم کنترل این تأمین را به سمت پکن می‌کشاند. مشارکت ایالات متحده که می‌توانست این انحراف را کند کند، همچنان کم‌رنگ مانده است. یک کشور می‌تواند غنی‌سازی را در داخل بازسازی کند، اما همچنان می‌بیند که سنگ معدن تغذیه‌کننده آن به‌تدریج به چین پاسخ می‌دهد. قانون جدید قزاقستان عملاً مسیر آمریکایی به این منبع را می‌بندد، زیرا هیچ شرکت آمریکایی مایل به انتقال فناوری غنی‌سازی و ساخت نیروگاه در قزاقستان برای کسب سهم بزرگ‌تر نیست. غرب تنها با بیانیه‌ها می‌رود؛ راکتورها و اورانیوم به شرق می‌پیوندند.

تغییر جهت اورانیوم قزاقستان برای واشنگتن چه معنایی دارد

اگر این‌گونه نگاه کنیم، رأی‌گیری کمتر انتخابی بین خریداران است تا محصول فرعی انتخاب خود قزاقستان، تحت قوانینی که به‌طور تصادفی برای یک شریک نسبت به دیگران مطلوب‌تر است. بخش ناخوشایند برای واشنگتن این است که سیاست خود یکی از موتورهای این تغییر است. تحریم‌هایی که برای منزوی کردن روساتوم وضع شد، مشارکت با آن را به بدهی تبدیل کرد و تنها خریدار توانمند برای جذب آنچه روسیه رها کرد، خارج از شبکه تحریم‌ها قرار داشت. تنبیه مسکو در تجارت اورانیوم، به‌صورت حاشیه‌ای، قدرت پکن را بر این منبع تقویت کرده است. این استدلالی علیه تحریم‌ها نیست؛ هدف آن‌ها ربطی به اورانیوم ندارد. بلکه یادآوری است که در بازاری این‌چنین متمرکز، اثرات مرتبهٔ دوم می‌توانند بر خلاف هدف پیش بروند.

روساتوم به‌تدریج از موقعیتی که هنوز به‌طور عمده در اختیار دارد، کاسته می‌شود. اروپا با گرمی پذیرفته می‌شود اما بدون تأمین به خانه بازمی‌گردد، و چین درون حصار خود می‌سازد. سؤال برای واشنگتن دیگر این نیست که چه کسی راکتورهای چین را سوخت‌گیری می‌کند، بلکه این است که آیا هر کسی که واشنگتن به‌عنوان شریک می‌داند، می‌تواند هنوز شرایطی بنویسد که قزاقستان—که اکنون قلم را در دست دارد—مایل به امضا باشد.

دربارهٔ نویسنده: فیدور دیمیترنکو

فیدور دیمیترنکو تحلیل‌گر انرژی در Sciences Po پاریس و دانشگاه تسینگهوا (Tsinghua University) در بیجینگ است؛ او تحت راهنمایی پروفسور تاتیانا میترووا به بررسی ژئوپلیتیک انرژی در اوراسیا و بُعد انرژی مسابقهٔ هوش مصنوعی می‌پردازد. مقالات او در The National Interest و The Diplomat منتشر شده است.