‏🔻 ۶/۸

قوانین و سیاست‌های کنونی ایالات متحده برای ارتقای امنیت انرژی، ناکافی‌اند. برای درک رویکرد فعلی به چالش مدرن امنیت انرژی، نخست باید فضای قانونی و سیاستی موجود ارزیابی شود. ارتش ایالات متحده دارای اختیارات و الزامات متعددی است تا امنیت انرژی را در تمام پایگاه‌ها، چه داخل کشور و چه در خارج (OCONUS) تأمین کند. این الزامات که عمدتاً در فصل 173 از قانون 10 U.S.C.—Energy Security آمده‌اند، وزارت دفاع (DOD) را ملزم می‌سازند تا اقدامات امنیتی و تاب‌آوری انرژی را به‌منظور حمایت از آمادگی مأموریتی دنبال کند. تصویب‌های کنگره مجموعه‌ای از معیارها، استانداردها، برنامه‌های اجرایی، اهداف عملکردی، استراتژی‌های عملیاتی و تمرین‌ها را تعیین می‌کند؛ اما اکثر این موارد بر پایگاه‌های داخلی در سرزمین‌های قاره‌ای ایالات متحده (CONUS) متمرکز است. در مقابل، هرگاه الزامات مبتنی بر سیاست به پایگاه‌های OCONUS برسند، تمرکزشان بیشتر بر مؤلفه‌های داخل مرزهای پایگاه است تا بر برنامه‌ریزی تاب‌آوری فراتر از خط حصار و زیرساخت‌های کشور میزبان. این امر باعث بروز آسیب‌پذیری‌ها و معرض خطر می‌شود، در حالی که هیچ اختیاری یا رهنمود واضحی برای مقابله با وابستگی‌های خارجی پایگاه‌های OCONUS وجود ندارد.

به‌عنوان مثال، سیاست انرژی وزارت دفاع (DOD) (۱۸) به وزیر دفاع اجازه می‌دهد تا معیارها و استانداردهایی برای سنجش تاب‌آوری انرژی تعیین کند؛ اما برای این استانداردها هدف یا مقدار مشخصی مقرر نشده و سیاست‌ها وزارت را ملزم به تدوین الزامات برنامه‌ریزی جداگانه برای پایگاه‌های خارج از کشور نمی‌کنند. علاوه بر این، اگرچه وزارت ملزم به برگزاری حداقل پنج تمرین بقا در شرایط اضطراری (BSE) برای هر بخش نظامی در سال است (۱۹)، این تمرین‌ها عمدتاً بر پایگاه‌های داخلی متمرکز بوده و قانون الزامی خاصی برای برگزاری BSEها در پایگاه‌های OCONUS یا پرداختن به سناریوهای ناشی از وابستگی به شبکه‌های برق یا تأمین سوخت کشور میزبان ندارد.

خشک، تاریک و خالی – 5 شورای اقیانوس اطلس. استراتژی‌های انرژی عملیاتی وزارت (۲۰) به آسیب‌پذیری‌های شبکه‌های برق کشور میزبان و در دسترس بودن سوخت‌ها اشاره می‌کند، اما این استراتژی‌ها شامل ارزیابی‌های سرمایه‌گذاری زیرساختی کشور میزبان می‌شود. آن‌ها سرمایه‌گذاری توسط کشورهای میزبان را الزامی نمی‌سازند و اجازه ادغام سرمایه‌گذاری‌های حمایت‌شده توسط ایالات متحده در شبکه‌ها یا زیرساخت‌های کشور میزبان که قابلیت‌های نظامی یا عملیاتی را پشتیبانی می‌کند، نمی‌دهند. سرانجام، حتی در سطح سیاست، تمرکز بر بازیابی و سازگاری محدود است؛ هیچ الزام خاصی برای برنامه‌ریزی تاب‌آوری، سرمایه‌گذاری یا هماهنگی OCONUS وجود ندارد (۲۱). در اختیار پایه‌ای هیچ بندی وجود ندارد که به‌طور مستقیم راهنمایی یا الزام به تضمین امنیت یا تاب‌آوری انرژی برای پایگاه‌های OCONUS ارائه دهد.

استراتژی امنیت ملی ایالات متحده و دستورات اجرایی اخیر بر پایگاه‌های داخلی تمرکز دارند و خطر وابستگی‌های سطح کشوری را در نظر نمی‌گیرند. استراتژی امنیت ملی می‌گوید سیاست ایالات متحده تأمین دسترسی به زنجیره‌های تأمین حیاتی و بازگرداندن برتری انرژی آمریکا است، به‌ویژه در ارتباط با ارتش و آمادگی نظامی. با این حال، هیچ‌یک از این اولویت‌ها به‌طور خاص به پایگاه‌های OCONUS پرداخته نمی‌شود. بنابراین تأکید سیاستی بر امنیت انرژی داخلی ایالات متحده و ظرفیت صنعتی آن متمرکز می‌شود و هیچ استراتژی مشخصی برای تقویت یا حفاظت از زیرساخت‌های انرژی که از پایگاه‌های OCONUS پشتیبانی می‌کند، وجود ندارد.