‏🔻 ۵/۸

این نگرانی برای زیرساخت‌های برق و آب هم‌پیمانان و شرکای ما که پایگاه‌های OCONUS را میزبانی می‌کنند نیز صادق است. با توجه به این کاستی‌ها، کنگره دستور داد
خشک، تاریک و خالی ۱۳ DoD برای ارزیابی راهنمایی‌های فعلی دربارهٔ روزهای موجودی تأمین، به‌همراه ذخایر رزروی جنگی، به‌ویژه در محیط‌های مناقشه‌برانگیز، اقدام می‌کند. DoD پیش از این آب را به‌عنوان عنصر اساسی برای قابلیت مقاومت پایگاه‌های نظامی شناخته است. ۱۴ علاوه بر این، ارتباط بین لجستیک سوخت و آب و پیامدهای آن برای تلفات جنگی به‌خوبی مستند شده است. ۱۵ بسیاری از سامانه‌های نظامی که مصرف سوخت یا برق بالایی دارند، آب را به‌عنوان ورودی حیاتی به‌کار می‌برند؛ یا به‌صورت مستقیم (مانند خنک‌سازی، بهداشت، مایع محرکه) یا به‌صورت غیرمستقیم (برای مصرف پرسنل). در نتیجه، سرمایه‌گذاری‌های مقاومتی که وابستگی متقابل بین برق، سوخت و آب را نادیده می‌گیرند، خطر ترویج راه‌حل‌هایی را دارند که در آن واحدهای نظامی صرفاً یک نوع ریسک مأموریتی (آب، سوخت) را با ریسک دیگری (برق) عوض می‌کنند.

گزارش هیئت علوم دفاع (Defense Science Board) در سال ۲۰۱۶ به‌وضوح این تنش را در بحث فناوری‌های نوین آب بیان می‌کند: «تمامی این سامانه‌های فناوری برای کارکردن به انرژی نیاز دارند؛ DoD مایل نیست با حل مشکلات تأمین و تصفیه آب، مسألهٔ تأمین انرژی را تشدید کند.» همان گزارش اشاره می‌کند که سامانه‌های تولید برق غیرنظامی، از جمله انرژی هسته‌ای، «همگی برای خنک‌سازی به مقادیر وسیعی آب وابسته‌اند». ۱۶ اگرچه طرح‌های نوظهور رآکتورهای هسته‌ای نسل چهارم می‌توانند نیازهای آبی را به‌طور چشمگیری کاهش یا حذف کنند، عمر مفید رآکتورهای نسل سوم به‌علاوه و پیشین همچنان به‌صورت دهه‌ها سنجیده می‌شود؛ بنابراین آب به‌عنوان ورودی حیاتی پایدار برای تولید برق غیرنظامی باقی می‌ماند و همچنان نقطه ضعفی برای پایگاه‌های OCONUS در کشورهای میزبان است.

امنیت واقعی انرژی در پایگاه‌های OCONUS مسأله‌ای چندوجهی است: نیروهای ایالات متحده باید قادر باشند آمادگی خود را حفظ کنند هنگامی که جهان دچار خشکی (از دست رفتن آب شرب)، تاریکی (از دست رفتن برق) و خالی بودن (کاهش ذخایر سوخت به‌دلیل قطع زنجیره‌های تأمین) شود. اما ایالات متحده به‌تنهایی جنگ نمی‌کند. خرابی‌های پایگاه‌های هم‌پیمان یا جوامع غیرنظامی همسایه می‌توانند اثرات زنجیره‌ای بر پایگاه‌ها و عملیات‌های ایالات متحده داشته باشند. اگرچه نیروهای نظامی ایالات متحده نمی‌توانند به‌صورت مستقیم زیرساخت‌های غیرنظامی، پایگاه‌ها یا عملیات‌های دیگر کشورها را کنترل کنند، اما در توانایی هم‌پیمانان برای تأمین نیازهای انرژی خود به‌منظور حمایت از مأموریت‌های ائتلاف، ذی‌نفع هستند. این نکته برای کشورهایی که ممکن است پایگاه ایالات متحده در آن‌ها مستقر نباشد نیز صادق است. FY 2022 NDAA § 352, Pub. L. No. 117‑81, 135 Stat. 1685‑86 (2021).

۱۴. به ۱۰ U.S.C. § 101(f)(8)، «قابلیت مقاومت پایگاه‌های نظامی» مراجعه کنید.
۱۵. به «فناوری‌های تقویت‌کنندهٔ نیرو برای پشتیبانی لجستیکی عملیات نظامی»، فصل ۵، کمیتهٔ فناوری‌های تقویت‌کنندهٔ نیرو برای پشتیبانی لجستیکی عملیات نظامی، آکادمی‌های ملی علوم، مهندسی و پزشکی، ۲۰۱۴؛ و دیوید ادی و همکاران، «پروژهٔ حفظ مأموریت: عوامل تلفات برای کاروان‌های تأمین سوخت و آب»، گزارش نهایی فنی، مؤسسهٔ سیاست محیطی ارتش، ۱۷ سپتامبر ۲۰۰۹، مراجعه کنید.
۱۷. به‌طور کلی به ۱۰ U.S.C. §§ 2911‑2928 مراجعه کنید.
۱۸. ۱۰ U.S.C. § 2911.
۱۹. به ۱۰ U.S.C. § 2920 مراجعه کنید.

اما این‌ها هم‌پیمان یا شریکانی هستند که ایالات متحده با آن‌ها تمرینات مشترک انجام می‌دهد، زیرساخت‌های انرژی مرزی را به‌اشتراک می‌گذارد یا در زمان درگیری هماهنگی می‌کند.