📌 چکیده
کتاب «تغییر دریا» رانا فوروهار نشان می‌دهد که ایالات متحده برای بهره‌برداری از فرصت‌های اقتصادی و استراتژیک آرکتیک به‌ویژه در زمینهٔ مسیرهای کشتی‌رانی، انرژی و معادن، به‌طور اساسی به کانادا و دیگر کشورهایی که یخ‌شکن دارند وابسته است؛ در حالی که ناوگان یخ‌شکن‌های آمریکایی تنها شامل کشتی Healy است که به‌دلیل نقص‌های فنی و آتش‌سوزی‌ها برای سال‌ها از خدمت خارج بوده و ساخت کشتی‌های جدید سال‌ها زمان می‌برد. فوروهار استدلال می‌کند که ضعف صنعت کشتی‌سازی داخلی و سیاست‌های برون‌سپاری، توانمندی‌های صنعتی و امنیت ملی آمریکا را تحت‌سخت می‌کند و برای حفظ حضور در آرکتیک نیاز به بازسازی زنجیره تأمین و همکاری‌های بین‌المللی دارد. این کتاب همچنین به‌روز سازی پژوهش‌های پسازن سرد جنگ دربارهٔ سیاست‌های آرکتیک می‌پردازد و رقابت میان روسیه، چین و ایالات متحده را به‌عنوان نقطهٔ اوج قدرت‌های بزرگ در این منطقه معرفی می‌کند.
کتاب «تغییر دریا» رانا فوروهار نشان می‌دهد چرا واشنگتن نمی‌تواند در قلهٔ جهان رقابت کند.
«ما به کانادا نیازی نداریم؛ آن‌ها به ما نیاز دارند!» ترامپ در اواخر اوت در TruthSocial نوشت، پس از آنکه دور جدیدی از تعرفه‌ها بر صادرات همسایهٔ شمالی ایالات متحده اعلام کرد. از عرض‌های جغرافیایی پایین‌تر، این فقط یکی دیگر از سر و صداهای پر سر و صدا بود که کلید Caps‑Lock را به چالش می‌کشید، اما در واقع ایالات متحده به‌طور قابل‌توجهی به کانادا وابسته است؛ روزانه ۴ میلیون بشکه نفت خام، به‌علاوه برق، آلومینیوم، قطعات خودرو و موارد دیگر.
از نزدیکی قطب شمال، فاصله بین سر و صداهای ترامپ و واقعیت بزرگ‌تر می‌شود: در بخش‌های شمالی قاره‌ای که مشترک دارند، ایالات متحده به‌طرز اضطراری به کانادا نیاز دارد. با ذوب شدن یخ‌های قطبی و گشایش منطقه‌ای جدید برای رقابت اقتصادی در آرکتیک، امیدهای موفقیت آمریکا به همکاری نزدیک با کشوری که رئیس‌جمهور در حال خصومت با آن است، وابسته است.
«ما به کانادا نیازی نداریم؛ آن‌ها به ما نیاز دارند!» ترامپ در اواخر اوت در TruthSocial نوشت، پس از آنکه دور جدیدی از تعرفه‌ها بر صادرات همسایهٔ شمالی ایالات متحده اعلام کرد. از عرض‌های جغرافیایی پایین‌تر، این فقط یکی دیگر از سر و صداهای پر سر و صدا بود که کلید Caps‑Lock را به چالش می‌کشید، اما در واقع ایالات متحده به‌طور قابل‌توجهی به کانادا وابسته است؛ روزانه ۴ میلیون بشکه نفت خام، به‌علاوه برق، آلومینیوم، قطعات خودرو و موارد دیگر.
کتاب جدید رانا فوروهار، «تغییر دریا: بازی بزرگ جدید آمریکا در دایرهٔ آرکتیک»، دلیل این عمل خودآسیبی فوق‌العاده را توضیح می‌دهد. آرکتیک چهار برابر سریع‌تر از بقیهٔ کره زمین گرم می‌شود و یخ‌های در حال عقب‌نشینی دسترسی به مسیرهای کشتی‌رانی، ذخایر ماهی، انرژی، معادن و بستر دریایی که می‌تواند کابل‌های مخابراتی را در خود جای دهد، را باز می‌کنند. فرصت اقتصادی به‌دست‌آمده به‌حداقل صدها میلیارد دلار می‌رسد؛ اسکات می‌نرد (Scott Minerd)، مدیر سرمایه‌گذاری اصلی گوگنهایم پارتنرز (متوفی)، پتانسیل یک تریلیون دلار سرمایه‌گذاری فقط در زیرساخت‌ها را می‌دید.
ترامپ از این فرصت اقتصادی آگاه است، اما واکنش او که از تامل دربارهٔ الحاق گرینلند تا دستور ساخت یازده یخ‌شکن در قراردادهای بدون مناقصه پس از یک بازی گلف می‌رسد، به همان اندازه نادرست و سرسخت بوده است. برای مثال، این یخ‌شکن‌ها توسط یک سازندهٔ کشتی فنلاندی ساخته می‌شوند که متعلق به یک شرکت بریتانیایی با ریشه‌های کانادایی است.
دوباره چه کسی به چه کسی نیاز دارد؟
فوروهار، که پیش از این به‌عنوان خبرنگار برای Time و Newsweek فعالیت می‌کرد و هم‌اکنون ستون‌نویس Financial Times است، کتاب مهمی دربارهٔ مکانی مهم نوشته است، درست در زمانی که رئیس‌جمهور به آن توجه نادرستی می‌دهد. «تغییر دریا» به‌روزرسانی بسیار مورد نیاز پژوهش‌های پسازن سرد جنگ دربارهٔ آرکتیک ارائه می‌دهد؛ پژوهش‌هایی که سال‌ها بر دو ستون اصلی «سیاست‌های آرکتیک» اثر اوران یانگ (Oran Young) (۱۹۹۳) و «قانون بین‌الملل و آرکتیک» اثر مایکل بایرز (Michael Byers) (۲۰۱۳) تکیه داشته‌اند.