‏🟣 ۳/۳

عقب‌نشینی ایالات متحده از عراق برای مقامات کویتی، چه فعال و چه بازنشسته، که در هفته‌های اخیر با آن‌ها گفتگو کرده‌ام، تعجب‌آور نبود؛ اما همچنان برایشان تکان‌دهنده است. آن‌ها نگرانند این اقدام نشانه‌ای دیگر است که، در لحظه‌ای که کویت بیش از هر زمان از زمان جنگ خلیج اول به ایالات متحده نیاز دارد، حضور آمریکا در خاورمیانه در حال کاهش است. رهبران کویت می‌دانند این می‌تواند کشورشان را در برابر خطرات، به‌ویژه نسبت به سایر کشورهای منطقه، آسیب‌پذیرتر کند. برای مثال، امارات متحده عربی سال‌ها را به حرفه‌ای‌سازی نیروی نظامی‌اش اختصاص داده و اکنون در صدد گسترش مشارکت‌های امنیتی و دفاعی خود است. اگرچه تهدیدی که امارات از سوی ایران می‌بیند، کمتر از تهدیدی که کویت با آن روبروست نیست، اما امارات برای مدیریت این تهدید در چارچوب نرمال جدید آمادگی بهتری دارد.

کویت در حال تقویت دفاع‌ها و توانمندی‌های خود است؛ اما این کار را همزمان با سایر کشورها انجام می‌دهد. تمرکز واشنگتن همچنان بر تنگه هرمز است. اما تمایل ایران به حمله به کشورهای خلیج — اقدامی که به‌نظر می‌رسد رهبران ایرانی دیگر آن را تابو نمی‌دانند — برای بسیاری از مقامات خلیج، مهم‌ترین اهرم فشار تهران محسوب می‌شود.

تنوع تأمین‌کنندگان نظامی برای هر کشور خلیج به یک ضرورت تبدیل شده است؛ این را مستقیماً از مقامات شهر کویت شنیدم. در عین حال، کشورهای خلیج از این که در چارچوبی محدود شوند که باید بین پیوندهای امنیتی با ایالات متحده و روابط تجاری با چین یکی را برگزینند، نارضایتی نشان می‌دهند.

رهبران خلیج به‌تدریج این روایت را رد می‌کنند و به‌جای آن، هر قراردادی را که بهترین گزینه می‌دانند، صرف‌نظر از این‌که با پکن یا واشنگتن باشد، می‌پذیرند. در ژانویهٔ پیش از آغاز جنگ، کویت قراردادی به‌ارزش ۴٫۱ میلیارد دلار با چین برای تکمیل ساخت بندر مبارک ال‑کبیر امضا کرد. اکنون که جنگ احساس ناکافی بودن حمایت ایالات متحده از کشوری که سی‌وپنج سال پیش به آزادی‌اش کمک کرد را تقویت کرده، احتمال تسریع این روند، حتی در حوزهٔ امنیتی، وجود دارد.