📌 چکیده
کویت، که به‌دلیل وابستگی ۹۰ ٪ی درآمدش به نفت در معرض خطر اختلالات مسیرهای آبی خلیج است، هم‌اکنون بیشترین تهدید را از سوی ایران و میلیشیاهای شیعه عراقی که توسط تهران حمایت می‌شوند، احساس می‌کند؛ این خطر با خروج کامل نیروهای ایالات متحده از عراق در سپتامبر تشدید شده و بازدارندگی نظامی آمریکا را از بین برده است. با وجود جنگ، دولت کویت به‌کارگیری صندوق‌های ثروت ملی برای سرمایه‌گذاری‌های خارجی، به‌ویژه حفظ حدود نیمی از این سرمایه‌گذاری‌ها در ایالات متحده، را ادامه می‌دهد، هرچند این سرمایه‌گذاری‌ها نسبت به همتایان خلیجی کمتر به چشم می‌آیند. مقامات کویتی امنیت خود را بازنگری کرده و برای تنوع تأمین‌کنندگان نظامی و تقویت دفاع داخلی گام‌های عملی می‌گذارند؛ در همین راستا، در ژانویه پیش از جنگ قراردادی ۴٫۱ میلیارد دلاری با چین برای تکمیل بندر مبارک ال‑کبیر امضا شد و احتمال تسریع همکاری‌های امنیتی با پکن افزایش یافته است.
شهر کویت — از نظر تعداد حملات، هیچ کشوری در خلیج توسط ایران در این جنگ به این اندازه هدف قرار نگرفته است جز امارات متحده عربی. اما از نظر مواجهه و تأثیر، کویت ممکن است بیشترین خطر را به خود اختصاص دهد.
این کشور کوچک خلیج، برای آمریکایی‌ها بیشتر به‌عنوان قربانی تجاوز دیکتاتور عراقی صدام حسین در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ شناخته می‌شود؛ تجاوزی که منجر به جنگ خلیج اول شد. امروز، کویت به‌خاطر بخش نفتی‌اش که حدود ۹۰ ٪ درآمد دولت را پیش از درآمدهای سرمایه‌گذاری تشکیل می‌دهد، مشهور است و به‌دلیل این ترکیب به‌ویژه در برابر اختلالات مسیرهای آبی خلیج آسیب‌پذیر است. موقعیت کویت در سر شمال‌غربی خلیج فارس آن را در معرض خطر مستمر قرار می‌دهد؛ نه تنها از سوی ایران، بلکه از سوی میلیشیاهای شیعه عراقی که توسط تهران حمایت می‌شوند. این خطر با خروج کامل نیروهای ایالات متحده از عراق در سپتامبر تشدید می‌شود، به‌طوری‌که اثر بازدارندهٔ حضور نظامی آن‌ها دیگر وجود ندارد.
با این حال، برای کویت همانند اکثر پایتخت‌های خلیج، بن‌بست فعلی بین ایران و ایالات متحده صرفاً وضعیتی نیست که منتظر پایان باشد؛ چه از طریق دیپلماسی و چه از طریق اقدامات نظامی تجدید شده و شدیدتر. در نگاه منطقه، این وضعیت به‌عنوان یک عادت جدید تلقی می‌شود.
چیزی که همچنان پابرجاست و شاید یکی از معدود مواردی باشد که در شش ماه گذشته تغییری نکرده است، سرمایه‌گذاری خارجی است. علیرغم جنگ، رهبران کویتی همچنان مصمم‌اند که صندوق‌های ثروت ملی کویت را برای سرمایه‌گذاری‌های خارجی به کار گیرند. برای سازمان سرمایه‌گذاری کویت، این به معنای حفظ حدود نیمی از کل سرمایه‌گذاری‌های خارجی در ایالات متحده است — امری که به ندرت به آن پرداخته می‌شود. اما گاهی اوقات، عدم تمایل کویتی‌ها به برجسته‌سازی سرمایه‌گذاری‌هایشان در خارج، آن‌ها را در مقابل دولت فعلی آمریکا در موقعیت نامطلوبی می‌گذارد؛ در نتیجه، سرمایه‌گذاری‌های کویت اغلب کمتر از همتایان پرآوازه در امارات متحده عربی، عربستان سعودی و قطر به چشم می‌آیند.
اما اگر رویکرد سرمایه‌گذاری کویت به‌طور اساسی تغییر نکرده باشد، تفکر امنیتی آن دگرگون شده است. در تمام حوزه‌ها، از امنیت تا تجارت، هم‌زمانی که هم‌پیمانان ایالات متحده، اروپا و شرق آسیا نگران چگونگی باز کردن کامل و حفظ آزادی عبور در تنگه هرمز و سایر گره‌های تنگ‌نقشه هستند و درگیری‌ها در تنگه باب‌ال‌مندب تشدید می‌شود، کویت پیش از این مسیر فکری خود را تغییر داده است.
جنگ، درک کویت از امنیت خود را دگرگون کرده و منجر به تناقضی قابل‌درک در تفکر شهر کویت شده است. مقامات کویتی که با آن‌ها گفتگو کرده‌ام، از این که واشنگتن پیش از جنگ با ایران با منطقه مشورت نکرده، خشمگین‌اند و شک دارند که ایالات متحده هرگز امنیت منطقه را به همان اندازهٔ امنیت اسرائیل در اولویت قرار دهد. اما در عین حال، تمایل شدیدی برای تحقق این هدف وجود دارد.