📌 چکیده
کارل میلر در ارزیابی جدید خود می‌گوید که آسیب‌های وارده به سامانهٔ انرژی خلیج، به‌ویژه خط لولهٔ شرق‑غرب عربستان سعودی، نیاز به بازسازی هفت تا ده ساله دارد و هزینهٔ آن بین ۵۵۰ میلیارد تا ۲٫۲۸ تریلیون دلار تخمین زده می‌شود. او تأکید می‌کند که بازسازی تجهیزات کلیدی مانند فشرده‌کننده‌ها، توربین‌ها و ترانسفورماتورهای فشار قوی زمان‌بر است و هر تأخیر سه‌ساله می‌تواند هزینهٔ اضافی ۷۶ تا ۱۲۵ میلیارد دلار ایجاد کند. این اختلال منجر به گسترش کسری جهانی دیزل و سوخت جت می‌شود؛ اگر یک میلیون بشکه در روز نفت خام به پالایشگاه‌ها نرسد، کمبود دیزل حدود ۳۰۰ تا ۴۵۰ هزار بشکه در روز افزوده می‌شود و آمریکا قادر به جبران این خلأ نیست. در نتیجه، بحران سوخت به اقتصاد واقعی سرایت کرده و قیمت غلات را ۱۷٫۲٪ افزایش داده است.
ارزیابی جدید کارل میلر: بازسازی هفت تا ده ساله، صورتحساب تریلیونی و بحران دیزل که عربستان سعودی دیگر نمی‌تواند جبران کند
در طول بیشتر این جنگ، عربستان سعودی به‌عنوان جاذب شوک بازار جهانی نفت عمل کرده است. وقتی تنگه هرمز بسته شد، ریاض نفت خام را از طریق خط لوله شرق‑غرب به سمت یَنبو در دریای سرخ هدایت کرد و حداقل بخشی از صادرات خود را ادامه داد. این مسیر عبوری اکنون تحت حمله قرار گرفته است. انصار الله (Ansar Allah) جزایری در دهانه دریای سرخ تصرف کرد، «منع دریایی» برای کشتی‌های عربستان سعودی اعلام کرد و ادعا کرد به فرودگاه‌های این کشور ضربه زده است؛ در سپتامبر پهپادها خط لوله شرق‑غرب را به‌طور عمده از کار انداختند. ریاض این حمله را به شبه‌نظام‌های حمایت‌شده توسط ایران در عراق نسبت داد. در ۴ اکتبر یک پمپ‌استیشن در خورایس، شرق ریاض، برای اولین بار هدف قرار گرفت و خط لوله دوباره متوقف شد.
کارل میلر، که ارزیابی قبلی‌اش از اضطراب سوخت جهانی را پیش‌تر به کار گرفته‌ام، تازه‌ترین تحلیل خود را درباره پیامدهای این وضعیت برای عربستان سعودی و جهان تکمیل کرده است. نتیجه‌گیری او واضح است: سامانه انرژی خلیج زمان بیشتری برای بازسازی می‌طلبد و هزینه آن بسیار بیشتر از آن است که هر کسی در واشنگتن می‌پذیرد، و عربستان سعودی دیگر نمی‌تواند برای پر کردن خلأ حساب شود. در ادامه نکات کلیدی او آورده شده است.
۱. مسیر عبوری نقطه ضعف است
میلر بر این نکته تأکید می‌کند که یک خط لوله صرفاً یک لوله نیست؛ بلکه یک سامانه متصل شامل پمپ‌استیشن‌ها، تأمین‌کننده‌های برق، سیستم‌های کنترل، مخازن ذخیره و اسکله‌های بارگیری است و تنها به اندازه ضعیف‌ترین حلقه‌اش قوی می‌ماند. خسارت‌های سپتامبری به پمپ‌استیشن‌های شرق‑غرب، قطع‌وتوصیف اکتبر در خورایس، آتش‌سوزی در مجتمع انرژی ریاض و اختلال در هوانوردی عربستان، هر یک در نقطه‌ای متفاوت به این سامانه ضربه زدند. خط لوله تا حدی بازسازی شده است، اما میلر هشدار می‌دهد که زیان‌های دائمی تجهیزات هنوز رفع نشده‌اند. یَنبو می‌تواند بدون اینکه یک بمب به بندر برسد بسته شود؛ اگر نفت خام وارد نشود، تانکرها بارگیری نمی‌کنند. او همچنین نسبت به شمارش پمپ‌استیشن‌های آسیب‌دیده به‌عنوان سهم ثابت از ظرفیت از دست رفته هشدار می‌دهد. مهم‌ترین معیار جریان است و او این را نسبت به معیار مرجع ۵٫۸ میلیون بشکه در روز می‌سنجد. قطع کامل به مدت هفت روز ۴۰٫۶ میلیون بشکه نفت را در خطر می‌اندازد؛ برای سی روز این رقم به ۱۷۴ میلیون می‌رسد. او تأکید می‌کند که این محاسبه فشار است، نه ادعای قطع کامل خط.
۲. بازسازی تا سال‌های ۲۰۳۳‑۲۰۳۶ ادامه دارد
در مقاله قبلی‌اش میلر افق پنج‌ساله برای بازسازی مجتمع انرژی خلیج آسیب‌دیده را تعیین کرده بود. اکنون این بازه را به هفت تا ده سال برای سامانه‌های به‌هم‌پیوسته و به‌طور جدی آسیب‌دیده گسترش داده است، به‌طوری که بازسازی کامل بین اکتبر ۲۰۳۳ و اکتبر ۲۰۳۶ تکمیل می‌شود. خروجی جزئی زودتر بازمی‌گردد، اما عملکرد کامل و قابل اطمینان تا آن زمان حاصل نخواهد شد.