‏🟢 ۶/۸

این عملیات‌ها به‌تدریج از جاسوسی فراتر رفته و به حملات مخرب و گاهی ویرانگر تبدیل می‌شوند. در دسامبر ۲۰۲۵ لهستان با حمله سایبری بی‌سابقه‌ای بر سامانه انرژی خود مواجه شد؛ هدف این حمله نیروگاه ترکیبی گرما‑و‑برق بود که نزدیک به نیم‌ میلیون ساکن و چندین تأسیسات تجدیدپذیر را تأمین می‌کرد. در ژوئن ۲۰۲۲ لیتوانی با حملات گسترده DDoS علیه وب‌سایت‌های دولتی و بخش خصوصی، از جمله شبکه امن انتقال داده‌های ملی، توسط گروه‌های پرو‑کرملین که در واکنش به محدودیت‌های ترانزیت کالینینگراد اقدام کرده بودند، روبرو شد. در سال ۲۰۲۴ عوامل مرتبط با روسیه اختلالات را در حوزه هوانوردی و ایمنی دریایی بالتیک تشدید کردند؛ در همان سال رومانی نیز هدف حملات سایبری و عملیات اطلاعاتی هماهنگ به نهادهای انتخاباتی و قضایی در دورهٔ انتخاباتی ۲۰۲۴ قرار گرفت.

حملات سایبری با تخریب فیزیکی و پیش‌استقرار علیه زیرساخت‌ها تکمیل می‌شوند. محققان لهستانی تخریب راه‌آهن ورشو‑لوبین در نوامبر ۲۰۲۵ — مسیری مهم برای تأمین‌محتاج اوکراین — را به شبکه‌هایی که با اطلاعات روسیه همکاری می‌کردند، مرتبط دانستند. پس از آن ورشو اعلام کرد که تا ۱۰٬۰۰۰ نیرو برای حفاظت از زیرساخت‌های حیاتی و شبکه‌های حمل‌ونقل اعزام خواهد شد. ناتو در ژانویه ۲۰۲۵ فعالیت «Baltic Sentry» نظارت دریایی را برای پاسخ به سلسله‌ای از حوادثی که زیرساخت‌های انرژی و ارتباطات زیرآبی در دریای بالتیک، از جمله خطوط لوله و کابل‌های نوری، را آسیب‌دیده یا تهدید کرده بودند، راه‌اندازی کرد. مجموع این عملیات‌های روسیه کمپینی مستمر ایجاد کرده که دفاع‌ها را می‌سنجند، هزینه‌های اقتصادی تحمیل می‌کنند و نشان می‌دهند مسکو می‌تواند خدمات حیاتی در کشورهای مرزی را بدون ورود آشکار به جنگ تخریب کند.

برخی زیرساخت‌های ساخته‌شده توسط روسیه در این منطقه خود به منبعی برای فشار تبدیل شده‌اند. نیروگاه هسته‌ای اوسترووتس در بلاروس که نزدیک به مرز لیتوانی و در فاصلهٔ بیست و پنج مایل از ویلنیوس واقع است، با حمایت روسی‌اتوم تأمین مالی و ساخته شد. این نیروگاه نه تنها خطر ایمنی است، بلکه تهدید ترکیبی‌ای است که مسکو و مینسک می‌توانند در بحران‌ها یا به‌عنوان بهانه‌ای برای کمپین‌های اطلاعاتی دربارهٔ حوادث هسته‌ای و واکنش‌های اضطراری از آن بهره ببرند.

جنگ اطلاعاتی

جنگ اطلاعاتی روسیه علیه کشورهای مرزی ناتو بر پایهٔ ترکیبی فشرده از تبلیغات، بازنویسی تاریخی و فشار روانی هدفمند استوار است که پس از حملهٔ تمام‌عیار به اوکراین در سال ۲۰۲۲ تشدید شده. این جنگ اطلاعاتی اغلب از «هم‌وطنیان روس» بهره می‌گیرد؛ دسته‌ای گستردهٔ کرملین که شامل روسی‌زبانان و سایر اقلیت‌های مقیم در خارج است. سیاست روسیه برای «حفاظت از هم‌وطنیان» در کشورهای همسایه به منظور کسب نفوذ، ایجاد تنش‌های قومی، راه‌اندازی عملیات نظامی و تشویق جدایی‌طلبی در مولداوی، گرجستان، اوکراین و فراتر از آن به چشم می‌خورد. اکوسیستم‌های رسانه‌ای روسی‌زبان در استونی، لتونی و لیتوانی و همچنین شبکه‌های آنلاین در لهستان و رومانی برای تقویت این چارچوب و نشان دادن مسکو به عنوان مدافع «جهان روسی» محاصره‌شده به کار می‌روند.

در سال ۲۰۲۶، مسکو اعلام کرد که قصد دارد لیتوانی، لتونی و استونی را به دادگاه بین‌المللی عدالت بکشاند. این کشورها را به تبعیض ساختاری علیه ساکنان روسی‌زبان متهم کرد و به پیمان سازمان ملل متحد برای رفع تمام اشکال تبعیض نژادی استناد کرد. دولت‌های بالتیک این ادعاها را به‌عنوان تبلیغات بی‌اساس رد کردند. با این حال، استونی و لتونی جمعیت قابل‌توجهی از اقلیت‌های روسی‌زبان دارند که ریشه در دورهٔ اشغال شوروی دارند. در سال‌های اخیر، لیتوانی، لهستان و به‌طور محدودتر رومانی شاهد افزایش جمعیت‌های مهاجر و پناهندهٔ روسی‌زبان از اوکراین، بلاروس، روسیه و آسیای مرکزی بوده‌اند.