‏🟢 ۴/۴

اگر کشتی‌های تجاری بتوانند به‌صورت ایمن حرکت کنند در حالی که نیروهای نظامی خودداری می‌نمایند، نشان می‌دهد تعهدات متقابل حتی در شرایط خصومت عمیق می‌توانند مؤثر باشند.

این درس می‌تواند سپس در زمینهٔ برنامهٔ هسته‌ای، موشک‌ها و گروه‌های مسلح منطقه‌ای به کار گرفته شود.

صلح از طریق مدیریت عدم اعتماد

خطای اساسی این است که انتظار داشته باشیم اعتماد پیش از توافق شکل گیرد؛ در حالی که احتمال بیشتری دارد که اعتماد از طریق تکرار پایبندی به تعهدات به دست آید.

بنابراین توافق باید بر چهار اصل استوار باشد: متقابل‌گرایی، تأیید، تدریجی‌گری و خودکار بودن. هر امتیاز باید منافع متقابل داشته باشد؛ تعهدات مهم باید به‌صورت مستقل قابل تأیید باشند؛ امتیازات بزرگ باید به مراحل قابل مدیریت تقسیم شوند؛ و پاداش‌ها یا جریمه‌های توافق‌شده باید به‌صورت خودکار اجرا شوند، نه بر پایه مذاکرات سیاسی جدید.

این رویکرد به هر دولت امکان ارائهٔ روایت سیاسی قابل دفاعی می‌دهد. ایران می‌تواند این فرآیند را به‌عنوان تبادل امتیازات نظامی خاص در مقابل منافع اقتصادی و امنیتی ملموس، نه تسلیم، معرفی کند. اسرائیل می‌تواند نشان دهد که نگرانی‌های امنیتی‌اش از طریق محدودیت‌های قابل اجرا، نه تضمین‌های سیاسی، رفع می‌شود. ایالات متحده می‌تواند اهرم فشار خود را حفظ کند در حالی که خطر یک جنگ منطقه‌ای طولانی‌مدت را کاهش می‌دهد.

مهم‌ترین نکته این است که چارچوب، واقعیت اساسی سیاست بین‌المللی را می‌پذیرد: صلح همیشه با اعتماد آغاز نمی‌شود؛ گاهی با مدیریت عدم اعتماد آغاز می‌گردد.

طرفین نیازی ندارند دربارهٔ تاریخ، ایدئولوژی یا جاه‌طلبی‌های منطقه‌ای توافق کنند؛ کافی است بر این توافق شوند که برخی اقدامات برای ادامه خطرناک‌اند و خودداری می‌تواند منافع ملموسی به‌بار آورد.

بنابراین صلح پایدار به‌احتمال کم از یک دست‌دادن نمایشی یا یک پیمان جامع به‌دست می‌آید؛ بلکه احتمال بیشتری دارد که از زنجیره‌ای از توافقات کوچکتر شکل بگیرد؛ در هر مرحله هر طرف می‌بیند که خودداری امنیت بیشتری نسبت به تشدید تنش به‌بار می‌آورد.

پیشرفت واقعی دیپلماتیک، توافقی نخواهد بود که تمام اختلافات را پایان دهد؛ بلکه توافقی خواهد بود که ادامهٔ اختلافات را خطرناک‌تر، پیش‌بینی‌پذیرتر و به‌تدریج کمتر وابسته به به‌کارگیری نیروی نظامی کند.

آزمون نهایی دیپلماسی این نخواهد بود که آیا ایران، اسرائیل و ایالات متحده یاد می‌گیرند به یکدیگر اعتماد کنند؛ بلکه این است که آیا می‌توانند سیستمی بسازند که برای توقف جنگ نیازی به اعتماد متقابل نداشته باشد.

• مقالهٔ نظر توسط آدمیرال بازنشسته (R) گریش کومار گارگ (Girish Kumar Garg)
• این یک مقالهٔ نظر است. نظرات شخصی نویسنده
• نویسنده یک ریئر آدمیرال بازنشسته بوده و مسئول نیروی دریایی جزایر A&N بوده است