🟠 ۸/۸
ادغام کهنه‌سربازان هزینهٔ موکول دیگری به بار می‌آورد. روسیه امروز با تعداد بی‌سابقه‌ای از سربازان سابق مواجه است که انتظاراتشان به‌دلیل دستمزدهای بالای جنگی، مزایای گسترده و وضعیت اجتماعی رسمی ارتقا یافته، افزایش یافته؛ این امتیازات می‌توانند در جامعهٔ غیرنظامی نارضایتی ایجاد کنند. جرایمی که توسط کهنه‌سربازان ارتکاب می‌شود، پیشاپیش به مسأله‌ای تبدیل شده است. کرملین سعی می‌کند با ارتقای کهنه‌سربازان منتخب به ادارات منطقه‌ای پیش‌دستی کند، اما این انتصابات دقیقاً مدیریت‌شده نه می‌توانند جمعیت وسیع‌تر کهنه‌سربازان را جذب کنند و نه نمایندگی کنند. به‌نظر نمی‌رسد این اقدام به‌زودی چالشی سازمان‌یافته علیه پوتین به‌وجود آورد. ریسک محتمل‌تر، انباشت پراکندهٔ نارضایتی، جرم و تنش‌های اجتماعی است که پس از آغاز تخلیهٔ گستردهٔ نیروها، مدیریت آن به‌مراتب دشوار می‌شود. جنگ به‌تدریج از طریق زیرساخت‌ها نه سیاست‌ها به‌سر می‌برد. ضربات دوربرد اوکراین پالایشگاه‌ها، انبارهای نفتی و تأسیسات نظامی‑صنعتی عمیق درون روسیه را هدف قرار داده‌اند. در ماه اوت، حملات دوباره به مراکز مهمی در تاتارستان، باشکورستان و سامارا رسیدند. هیچ حملهٔ تک‌تک مسیر جنگ را تغییر نمی‌دهد، اما تکرار آن اثر انباشتی می‌گذارد؛ سامانه‌های دفاع هوایی تحت فشار می‌گردند، فرودگاه‌ها بسته می‌شوند و زنجیره‌های تأمین مسیر خود را تغییر می‌دهند. بنابراین، سامانه همچنان کار می‌کند، اما پیش‌بینی‌پذیری کمتری دارد و هزینهٔ بیشتری می‌طلبد. روسیه مشکلات جنگی خود را با ایجاد مشکلات جدید در جاهای دیگر حل می‌کند.
سوخت این هزینه‌ها را به‌طور غیرمعمولی ملموس می‌کند. حتی آمارهای رسمی روسیه نشان دادند که تا اواخر ژوئیه، متوسط قیمت بنزین ۱۹٪ بالاتر از پایان سال ۲۰۲۵ بوده و قیمت دیزل حدود ۲۰٪ افزایش یافته است. برای یک تولیدکنندهٔ بزرگ هیدروکربن، کمبودها و صف‌های بنزین وزن نمادین و اقتصادی دارند. این موارد به‌طور خودکار احساس ضدجنگ را بوجود نمی‌آورند، اما به‌وضوح تصویر عادی بودن را مختل می‌سازند.
ℹ️ بخش پایانی این مقاله در متن حاضر نیامده است.
Post #1021
55