برای تو، افسانه‌ی گمشده.

نمی‌دانم...
می‌گویند افسانه‌ها از حقیقتی پا گرفته‌اند؛ شاید آنچه میان من و توست هم از همان حقیقتی آمده باشد که هیچ‌کدام هنوز جرئت نکرده‌ایم روبه‌رویش بایستیم.
اما...
عجیب از این قصه می‌ترسم. نه از اینکه شاید تمامش خیال باشد، از اینکه شاید واقعاً چیزی میان ما بوده باشد؛ چیزی که هر بار در نگاهت، در سکوتت، در آن لحظه‌هایی که کنار هم بودیم حسش کردم، اما هیچ‌وقت نتوانستم به زبان بیاورمش.
هرچه بیشتر سعی می‌کنم این احساس را نادیده بگیرم، بیشتر به تو برمی‌گردم؛به حرف‌هایت، به خنده‌هایت، به لحظه‌های کوچکی که شاید برای تو هیچ معنای خاصی نداشتند، اما برای من جایی در قلبم ماندگار شدند.
شاید همین ترسناک است؛ اینکه نمی‌دانم تو هم چیزی از این میان را با خودت برده‌ای یا نه.
گاهی دلم می‌خواهد از تو بپرسم: آن لحظه‌ها برای تو هم معنایی داشتند؟ وقتی نگاهم می‌کردی، وقتی سکوت بینمان طولانی می‌شد، وقتی از هم فاصله می‌گرفتیم و باز به یکدیگر برمی‌گشتیم، آیا تو هم چیزی را حس می‌کردی که من از گفتنش می‌ترسیدم؟
شاید هیچ‌وقت جوابش را ندانم. اما می‌دانم میان من و تو چیزی ناتمام مانده؛ چیزی که هر بار فکر می‌کنم تمام شده، با کوچک‌ترین خاطره‌ای از تو دوباره در من زنده می‌شود.
و شاید اگر از این قصه می‌ترسم، برای این است که می‌ترسم یک روز بفهمم تمام آنچه از آن فرار می‌کردم، همان چیزی بوده که دلم می‌خواسته حقیقت داشته باشد.
شاید تو هیچ‌وقت نفهمی چقدر از تو در من باقی مانده است. و شاید من هم هیچ‌وقت نفهمم چه اندازه از خودم را پیش تو جا گذاشته‌ام. فقط می‌دانم هرچه میان ما بود، برای من آن‌قدر واقعی بود که هنوز نمی‌توانم از آن بگذرم.
شاید این نامه هیچ‌وقت به دستت نرسد، شاید هم روزی آن را بخوانی و نفهمی چرا این‌همه دیر گفته‌ام. اما اگر روزی از خودت پرسیدی «واقعاً چیزی میان ما بود؟» جوابت را از من نخواه. فقط به یاد بیاور آن لحظه‌هایی را که هر دو سکوت کردیم و هیچ‌کدام نپرسیدیم چرا. شاید پاسخ، همان‌جا میان سکوت ما مانده باشد.
و اگر هنوز جایی در تو یادی از من مانده است، بدان که من هنوز با تمام آنچه نگفتم، دوستت دارم.

از طرف جونگ‌کوک - 4 جولای 1994