عصیان

گوشه ایی از خانه

بهار نیک!

امروز بعد از آن‌که صنف‌هایم تمام شد، سری به آرایشگاه زدم. فضای آرایشگاه آرام بود و هر کس مصروف کار خودش بود. در همان وقت، دختر خانم بسیار زیبایی با طفلی کوچک در آغوشش داخل شد. چهره‌اش زیبا بود، اما در نگاهش غمی پنهان دیده می‌شد؛ غمی که آدم با دیدنش بی‌اختیار دلش می‌گرفت.

او آمده بود تا موهایش را کوتاه کند. موهایش از قبل هم کوتاه بود، اما گفت که می‌خواهد کوتاه‌تر شود. آرایشگر با تعجب پرسید چرا این‌قدر کوتاه؟ دختر آهسته جواب داد: «شوهرم خواسته…»

لحنش طوری بود که آدم می‌فهمید دلش راضی نیست. چند لحظه بعد، با صدایی که انگار از درد می‌آمد گفت: «لت و کوبم کرده… موهایم را خودش با قیچی بریده… آمدم اینجا تا درستش کنند.»

وقتی این حرف را شنیدم، قلبم فشرده شد. دلم برایش سخت سوخت. هر بار که قیچی آرایشگر به موهایش می‌خورد، انگار تکه‌ای از دل آن دختر هم می‌افتاد. او آرام نشسته بود، طفلش را در آغوش گرفته بود و چیزی نمی‌گفت… اما سکوتش پر از حرف بود.

آن لحظه با خودم فکر کردم:
گاهی زن بودن چقدر سخت می‌شود…
گاهی یک زن برای آرام ماندن خانه‌اش، برای این‌که دعوایی نشود، مجبور می‌شود از خواسته‌های دلش بگذرد.

هیچ‌کس در آن آرایشگاه چیزی نگفت؛ همه خاموش بودند… اما آن صحنه در دل من حک شد.

با خودم دعا کردم:
ای کاش روزی برسد که در هیچ خانه‌ای زنی به خاطر ترس یا اجبار، مجبور به چنین کاری نشود.
ای کاش در همه خانه‌ها، به جای زور و خشونت، مهربانی و احترام زندگی کند.
چون یک زن، قبل از هر چیز، یک انسان است… با دل، با احساس، با آرزوهای خودش. 🤍

پرنیا یار

Mood

چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند…

عید مبارک 🤍

خوشحال باش دختر زیبایی من!
برو، بدو، پرواز کن آرزو کن، بزرگ شو
ولی زندگی کن می فهمی زندگی کن..

حسی که گفتم شاید با کمی قدم زدن، بگذرد؛
مرا وسط خیابان هرات به گریه انداخت….

در تاریخ بنویسید با بهترین روزهای زندگی ما چه کردید.
ما نیمی از زندگیمان به دنبال فرار از وطن بودیم.
و نیمی دیگر صرف نگرانی وطن کردیم.
حس من همواره چیزی بین عشق و نفرت است

# سخن با مریم

(……

در زندگی آزمون است، به اسم آزمون صبر
همه چیز یهویی به هم می‌ریزه، که نه می توانی جلو بری و نه عقب! قرار می‌گیری وسط انتظار، وسط دلتنگی، وسط ندانستن، و همان جا است که می فهمی صبر یعنی دوام آوردن.
بدون آنکه چیزی برای چنگ زدن داشته باشی….

کسی چه میداند، من چقدر تلاش کرده ام که روحم زیبا بماند.
وقتی جهان پر از رنج بود؟ زیرا در میان ویرانی و رنج وظیفه انسان این است، که قلبش را به زشتی نسپارد.

بعضی‌ها در وقت خالی‌شان با تو حرف می‌زنند
بعضی‌ها وقتشان را خالی می‌کنند
تا با تو حرف بزنند.

- نزار قبانی

پارسال!
این موقع همه چیز فرق داشت، و حالا به عقب نگاه میکنم.
فهمیدم یک سال می تواند، خیلی چیزا را عوض کنه….

حتی آدم ها

از چی بنویسم؟
از کودکی کفش ندارد یا از مردی غیرت را بهانه کرد،
انسانیت را کشت؟

و گاهی….

وضعیت این شب روز هایم در خانه 🥲

گاهی ما برای کسانی دل می‌سوزانیم که نه به خودشان رحم می‌کنند نه به دیگران...🍂

الهی،این بنده چه داند
که چی می باید جست؟
داننده تویی،هرآنچه دانی آن ده...🍂