✒️📗📘📕

تعبیری تأمل‌برانگیز و دیرینه دربارهٔ این عادت به وَر رفتن با ذهن و بدن، و استفاده از این ذهن و بدن، به‌مثابهٔ ابزار و وسیلهٔ سرگرمی (با جراحی و خالکوبی و تراپی‌ سرگردان و عادت‌وار، و غیره) که در این زمانه بسیار شایع شده است:

«ابن عربی، که شاید بزرگ‌ترین فلاسفهٔ مسلمان در قرون وسطی بود، کندوکاو علمی دربارهٔ اسرار طبیعت را به زنای با محارم و سرکشیدن به زیر دامان مادر تشبیه کرد. ... که یکی از شیوه‌های توصیف اشتیاقِ یکی از ابعاد طبیعت به شناختن بُعدی دیگر از آن، به دقیق‌ترین شکل ممکن است.
... بدن‌های ما و ذهن ما (که به‌تعبیری، کل جهان و کل طبیعت نیز همچون پیکر ما به شمار می‌آیند)، همانند لباسی هستند که دوامی اندک دارد و دیر یا زود متلاشی خواهد شد. ما می‌توانیم به‌جای آنکه با وسواس به پیکر خود نوک‌ بزنیم و اجرایش را زیر میکروسکوپ بگذاریم (به عبارتی به جای آنکه این پیکر را به فکر و ذکر و دغدغه مطلق خود تبدیل کنیم)، کارهای بهتری انجام دهیم. کرامت آدمی او را از چنین زشتی‌های اندوهباری منع می‌کند».

فرمانروای دژ پوشالی، گای ایتن، انتشارات فرانما، ص ۱۸۹.

✒️📗📘📕

https://t.me/fraudnotfreud