آقایان مسوول! جامعه‌ای که به خاطر جنگ ، تحریم و محاصره از نظر اقتصادی تحت فشار قرار گرفته، حساس‌تر، عصبی‌تر و آسیب‌پذیرتر می‌شود. کوچک‌ترین تعارض اجتماعی در چنین فضایی هزینه‌ای بسیار بیشتر از شرایط عادی دارد. خانواده‌ای که با تورم، ناامنی شغلی، نگرانی از دارو، مسکن و آینده فرزندان مواجه است، ظرفیت بسیار کمتری برای تحمل تنش‌های جدید دارد. در این نقطه، کیفیت سیاست اجتماعی مستقیماً به ظرفیت کشور برای عبور از بحران مرتبط می‌شود.
باید هر سیاستی را با یک پرسش ساده سنجید: آیا این سیاست در این لحظه پیوندهای اجتماعی را تقویت می‌کند یا شکاف‌های موجود را فعال‌تر می‌کند؟
بحث‌های هویتی تحریک‌کننده، منازعات فرهنگی مانند حجاب، طرح شلاق برای خواننده زن، جرم‌انگاری گسترده رفتارهای اجتماعی، برخوردهایی که بخش‌هایی از جامعه را در مقابل بخش‌های دیگر قرار می‌دهد و بازکردن مجدد پرونده‌هایی مانند نوع پوشش زنان، تنها یک موضوع فرهنگی یا حقوقی نیستند. در شرایط بحران، این سیاست‌ها یک پیامد ثانویه نیز دارند: بخشی از انرژی سیاسی، انتظامی و روانی جامعه را از مسئله اصلی منحرف می‌کنند و اختلافاتی را فعال می‌کنند که باید بپذیرید جامعه ایرانی از آن عبور کرده و باید به مردم احترام گذاشت ، اما در شرایط فشار اقتصادی قابلیت تبدیل‌شدن به شکاف اجتماعی دارند.
در این معنا، کشور در شرایط بحران به چیزی شبیه یک «آتش‌بس اجتماعی» نیاز دارد که به معنای جلوگیری از تولید منازعاتی که فوریت ندارند و می‌توانند سرمایه اجتماعی محدود کشور را مصرف کنند.
Post #5189
6.85K
Forwarded from حسین قتیب
- 👍 256
- 👎 7