‏مردمی که شاید از حکومتشان خسته بودند، اما از خود ایران نه.
‏این تفاوت مهم است.چیزی که اینترنشنال تا حد زیادی موفق شد عوضش کند. قبل ترها خیلی‌ها ایران را دوست داشتند و از بخشی از آنچه بر ایران می‌گذشت عصبانی بودند.
‏پیش از عصر اینترنشنال و زالومه و سینا عدوالله و اصحاب آغل می‌شد از حکومت ناراضی بود و دل آدم برای خیابان ولیعصر تنگ شود.
‏می‌شد از سیاست خسته بود و با دیدن کوه‌های البرز بعد از باران حال آدم بهتر شود.
‏می‌شد تصمیم به مهاجرت گرفت و وقتی هواپیما از زمین بلند می‌شد، ناگهان بغض کرد.
‏می‌شد به هزار دلیل از ایران عصبانی بود و باز هم وقتی کسی از بیرون با تحقیر درباره ایران حرف می‌زد، چیزی درون آدم جمع شود.
‏اینها تناقض نبود.
‏زندگی همین بود.
‏من هیچ‌وقت نفهمیدم چرا در روایت‌های بیرونی، ایرانی باید یکی از دو چیز باشد:
‏یا حامی حکومت.
‏یا مشتاق بمباران کشورش برای رهایی از حکومت.
‏در حالی که پیشتر آدم‌هایی که من می‌شناختم جایی میان این دو تصویر زندگی می‌کردند.
‏آنها ممکن بود از حکومت انتقاد کنند، از سانسور خشمگین باشند، از اقتصاد فرسوده شده باشند، آزادی بیشتری بخواهند، آینده بهتری برای بچه‌هایشان بخواهند و در عین حال وقتی اسم حمله نظامی می‌آمد، دلشان فرو بریزد.
‏چون بمب وقتی می‌افتد، نظر سیاسی آدم را نمی‌پرسد.
‏نمی‌پرسد در انتخابات چه رأیی داده‌ای.
‏نمی‌پرسد اصلاً رأی داده‌ای یا نه.
‏نمی‌پرسد با کدام سیاست موافق بوده‌ای.
‏نمی‌پرسد دخترت فردا امتحان دارد.
‏نمی‌پرسد مادرت دیابت دارد.
‏نمی‌پرسد این خانه را چند سال قسط داده‌ای.
‏ما عراق را دیده بودیم.
‏افغانستان را دیده بودیم.
‏لیبی را دیده بودیم.
‏غزه را دیده بودیم.
‏نه اینکه تاریخ همه این کشورها یکی باشد.
‏نیست.
‏اما تصاویرشان در حافظه ما مانده بود.
‏میدان تحریر بغداد.
‏صف‌های فرودگاه کابل.
‏خیابان‌های طرابلس.
‏ساختمان‌های بی‌دیوار غزه.
‏این تصاویر برای یک ایرانی فقط خبر خارجی نبودند.
‏گاهی سؤال بودند:
‏اگر روزی نوبت ما شد چه؟
‏اگر برق رفت چه؟
‏اگر اینترنت قطع شد چه؟
‏اگر بانک‌ها بسته شدند چه؟
‏اگر فرودگاه تعطیل شد چه؟
‏اگر مادرمان در شهر دیگری بود چه؟
‏اگر بچه‌مان در راه مدرسه بود چه؟
‏ترس واقعی معمولاً شبیه فیلم نیست.
‏موسیقی ندارد.
‏کسی فریاد نمی‌زند.
‏گاهی فقط موبایل را از روی میز برمی‌داری و دوباره خبرها را نگاه می‌کنی.
‏بعد گوشی را می‌گذاری.
‏یک دقیقه بعد دوباره برمی‌داری.
‏گاهی صدایی از بیرون می‌آید و همه برای یک ثانیه ساکت می‌شوند.
‏بعد یکی می‌گوید: «چیزی نبود.»
‏و گفتگو ادامه پیدا می‌کند.
‏گاهی دوستت زنگ می‌زند و می‌پرسد:
‏«حسین، فکر می‌کنی چیزی می‌شه؟»
‏و تو دقیقاً نمی‌دانی.
‏اما می‌گویی:
‏«نه فلانی، چیزی نمی‌شه.»
‏نه چون مطمئنی.
‏چون آدم گاهی تنها کاری که برای دوست می‌تواند بکند همین است که ترس خودش را از صدایش حذف کند.
‏بعد تماس تمام می‌شود.
‏و خودت دوباره خبرها را باز می‌کنی.
‏اینها در تاریخ نوشته نمی‌شوند.
‏در تاریخ می‌نویسند در فلان ساعت حمله آغاز شد.
‏در فلان ساعت پاسخ داده شد.
‏فلان پایگاه هدف قرار گرفت.
‏فلان مقام سخنرانی کرد.
‏فلان بازار سقوط کرد.
‏اما کسی نمی‌نویسد آن شب چند مادر به بچه‌هایشان گفتند «بخواب، چیزی نیست.»
‏چند پدر آرام رفتند روی بالکن تا آسمان را نگاه کنند.
‏چند خانواده تصمیم گرفتند بچه‌ها همان شب در اتاقی دورتر از پنجره بخوابند.
‏چند نفر بطری آب را پر کردند و کنار یخچال گذاشتند.
‏چند نفر ماشین را از پارکینگ بیرون آوردند که اگر لازم شد سریع‌تر حرکت کنند.
‏چند نفر به عزیزشان پیام دادند «رسیدی خبر بده.»
‏آن جمله ساده: «رسیدی خبر بده.»
‏شاید تمام معنای زندگی ما در همین چند کلمه بود.
‏یعنی من نمی‌توانم جهان را کنترل کنم. اما می‌خواهم بدانم تو سالم رسیده‌ای.
‏شما که سال‌ها بعد این روزها را می‌خوانید، نتیجه را می‌دانید.
‏ما نمی‌دانستیم.
‏شما صفحه بعد را دارید.
‏ما نداشتیم.
‏برای همین اگر روزی درباره این سال‌ها فیلمی ساختید، خواهش می‌کنم آن را با تصویر ماهواره‌ای شروع نکنید.
‏با یک صبح معمولی در ایران شروع کنید.