Dans le fond, je n'ignorais pas que mourir à trente ans ou à soixante-dix ans importe
peu puisque, naturellement, dans les deux cas, d'autres hommes et
d'autres femmes vivront, et cela pendant des milliers d'années. Rien
n'était plus clair, en somme. C'était toujours moi qui mourrais, que ce
soit maintenant ou dans vingt ans. À ce moment, ce qui me gênait un
peu dans mon raisonnement, c'était ce bond terrible que je sentais en
moi à la pensée de vingt ans de vie à venir. Mais je n'avais qu'à
l'étouffer en imaginant ce que seraient mes pensées dans vingt ans
quand il me faudrait quand même en venir là. 
Étranger d'Albert Camus

@FarsianFUM


ته دلم کاملا می‌دانستم که فرقی نمی‌کند در سی سالگی بمیری یا در هفتاد سالگی، چون در هر حال آدم‌های دیگر همچنان زنده خواهند بود و زندگی خواهند کرد، شاید هزاران هزار سال. در واقع، هیچ چیز روشن‌تر از این نبود؛ چه حالا بود چه بیست سال بعد، باز این من بودم که می‌مردم. به این جا که می‌رسیدم، چیزی که رشته‌ی افکارم را پاره می‌کرد تپش تند وحشتناک قلبم از این فکر بود که بیست سال دیگر فرصت دارم زندگی کنم؛ اما من باید این فکر را در خودم خفه می‌کردم، فقط با این تصور که بیست سال بعد هم، باز وقتی به این موقعیت برسم، باز همین فکر را خواهم کرد.
بیگانه، آلبر کامو
@FarsianFUM

Deep down, I knew that dying at thirty or at seventy made little difference, since, of course, other men and women would go on living in either case, for thousands of years. In the end, nothing could have been clearer. I would be the one to die, whether now or twenty years from now. At that moment, the only thing that troubled me a little about my reasoning was the terrible leap I felt inside me at the thought of having twenty more years of life ahead. But all I had to do was stifle it by imagining what my thoughts would be twenty years from then, when I would have to face the same thing anyway.
The Stranger, Albert Camus

@FarsianFUM