سخنِ عقل به مزاجِ دلِ دیوانه چه سود
گر نثارِ یارِ دیگر شعلهی عشق اَفروخت
عنبرِ تیرهدلی به بالِ پروانه چه سود
صنما، سِرِّ درونم که رَوا نیست نهان
قلمِ مُنفَرِدَم ز طبعِ شعرانه چه سود
در پیِ گردشِ اَیّام دَرین هیچِ فلک
دوریِ باده و بادآورِ مِیخانه چه سود
گر نهادی کاخِ سعدی به قلبی، شاهی
وَرنه هر تاج و تَختِ، شاهانه چه سود
روزگاری که وفا وصلهی یک سیم و زرِ
باغبانی ز پَرِ نرگسِ دُردانه چه سود
جامِ صبرم چو آغشته به مِی کُن ساقی
که سَماعِ غمِ من بی مِیِ مستانه چه سود
رویِ رُخسار به طراوت، سرازیر گردد
چو نباشد بلبل چهچهه خوانانه چه سود
به مُرادم هَوَسی نوش ز پیمانه مکن
شبِ هجران، خُم و لعلِ شَهدانه چه سود
چه بسا شعر و غزل بر تنِ دفتر تازید
تا هزاران غمی بر تنِ دَستانه چه سود
-هزاردستان🪶
@Farsi_but | 🪶..کانون شعر و ادب فارسی