#سوگیری شناختی شماره ۲۵

💠 نوآوری‌ گرایی 💠

نوآوری‌گرایی نوعی سوگیری شناختی است که فرد برای فواید یک محصول جدید بیش از اندازه ارزش قائل می‌شود. در حالی که به محدویت‌های همان محصول اهمیتی نمی‌دهد.
از این منظر فرد می‌پندارد کل جامعه باید نوآوری را بدون هیچ تغییری بپذیرد.

تولیدکنندگان محصولات دیجیتال، نوآوری‌های هر کالای جدید را بیش از هر چیز تبلیغ می‌کنند.
گرایش به نوآوری باعث می‌شود خریداران گمان کنند اگر آخرین محصول آن شرکت را نخرند یا آخرین مدل گوشی همراه را نداشته باشند، از بقیه جامعه عقب می‌افتند.

در این حالت ذهن وزن زیادی برای نوآوری‌های آن محصول قائل می‌شود اما در واقعیت ممکن‌ست چند مدل طول بکشد تا مجموع نوآوری‌های یک شرکت به تغییرات عمده منجر شود.
مثلاً خیلی اوقات مجموع امکانات یک گوشی همراه با مدل بعدی‌اش تفاوت چندانی ندارد اما نوآوری‌گرایی مقاومت در برابر خرید آخرین مدل را کاهش می‌دهد.

یکی از مثال‌های معروف تاثیرات نوآوری‌گرایی در افکار عمومی برمی‌گردد به دهه پنجاه و شصت میلادی. در آن سال‌ها با پیشرفت هر روزه فناوری‌های اتمی و نوآوری‌های ناشی از آن، باوری همگانی پدید آمده بود که انرژی اتمی به زودی و احتمالا در اوایل قرن بیست و یکم جایگزین همه سوخت‌های فسیلی خواهد شد، کارکردهای نظامی انرژی اتمی به حداقل خواهد رسید و به جایش نوآوری‌های انرژی اتمی راهکارهای فراوانی برای بسیاری از مسائل بشر خواهد داشت. خوشبینانه‌ گمان می‌رفت که در سراسر جهان انرژی اتمی برای همه چیز از صنعت تولید دارو تا مولد‌های برقی به کار گرفته خواهد شد.
این باور سال‌های بعد نیز ادامه یافت.

نوآوری‌گرایی می‌تواند هزینه‌های گزافی را به انسان تحمیل کند. بهترین راه این‌ست که پیش از هر خریدی فرد کاملا به نیازهایش بیندیشد و ببیند:
نوآوری مدنظر چقدر نیازهایش را برطرف می‌کند؟
آیا محصول جدید تفاوت معناداری با محصول قبلی دارد؟
آیا هزینه‌ خرید محصول جدید در قیاس با محصولات مشابه منطقی است؟
آیا نیازهایی که با محصول جدید برطرف می‌شوند نیازهای ضروری‌اند؟

Pro-innovation bias

@soogiri
سایر موارد
t.me/FarazTed/26104