توی ماه آخر جونیوری هستم: شهریور 1405.
کلمه جونیور هیچ وقت برام بار منفی نداشته؛ برخلاف خیلی افراد توی بیمارستان که به عنوان کلمه کهتری ازش استفاده میکنن من برام تک تک لحظاتش ارزشمنده.هر ثانیه اش رو به امید تجربه کردن دیدم، نه به امید اینکه زودتر تموم شه.
توی جونیوری ماکزیمم تایمم توی بیمارستان و بیمار دیدن گذشت.شاید 90 درصد تایمم رو داشتم چیزی یاد میگرفتم که تا قبل ازین ازش هیچ ایده ای نداشتم و این چیزیه که جونیور بودن رو با ارزش میکنه.
کلمه جونیور و آماتور و دانشجو بودن و شاگردی کردن (++++) برای من توی یک حیطه تعریف میشن،ماه های اول شروع جونیوری وحشت داریم که نکنه معلوم بشه آماتوریم، اما حقیقت اینه که توی دوره AI اغلب این آماتوره که نسبت به حرفه ای ها برتری داره؛آدمی که میتونست زندگی راحتتری رو درپیش بگیره ولی از سر عشق و علاقه دنبال این کار اومده [ کلمه‌ی «آماتور» در زبان فرانسوی یعنی «عاشق» ] بدون اینکه شهرت، پول یا پیشرفت شغلی براش مهم باشه.
به امید اینکه جونیوری رو بتونیم توی مدیوری و سینیوری هم ادامه بدیم.......

@Extremistans