برای جداسازی وزیکول‌های خارج‌سلولی گیاهی، یک روش واحد که برای تمام نمونه‌ها مناسب باشد وجود ندارد. انتخاب روش به نوع گیاه، بافت مورد استفاده، حجم نمونه و هدف مطالعه بستگی دارد.
در بسیاری از مطالعات، ابتدا بافت گیاهی خرد و همگن می‌شود و پس از چند مرحله فیلتراسیون و سانتریفیوژ تفاضلی، بخش‌های بزرگ‌تر سلولی حذف می‌شوند. سپس از روش‌های مختلف برای جداسازی و تغلیظ vesicleها استفاده می‌شود.
🔬 از روش‌های رایج می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
• Differential ultracentrifugation:
یکی از روش‌های کلاسیک و پرکاربرد که بر اساس سرعت‌های مختلف سانتریفیوژ، اجزای نمونه را به‌تدریج جدا میکند.
• Density gradient ultracentrifugation:
با استفاده از گرادیان چگالی، جداسازی بر اساس چگالی ذرات انجام می‌شود و می‌تواند خلوص fraction نهایی را افزایش دهد.
• Size Exclusion Chromatography (SEC):
ذرات بر اساس اندازه از ستون عبور می‌کنند و می‌توانند از بسیاری از مولکول‌های محلول و پروتئین‌های آزاد جدا شوند.
• Polymer-based precipitation:
روش‌هایی نسبتاً ساده و مناسب برای تغلیظ وزیکول‌ها هستند، اما ممکن است همراه با وزیکول‌ها، پروتئین‌ها و سایر ترکیبات موجود در نمونه نیز رسوب کنند.
📌 بنابراین «استخراج» پایان کار نیست. بعد از جداسازی باید بررسی کنیم که fraction به‌دست‌آمده واقعاً چه ترکیباتی دارد و تا چه حد خالص است.
برای همین، روش جداسازی باید متناسب با هدف مطالعه و ویژگی‌های نمونه انتخاب شود.
اگزوبایوژن همراه همیشگی شما🌱
Bot:@QuickExo_bot
Web:http://Exobiogene.ir
TEL & Ble: @exobiogene