تا حالا شده چیزی را ببینی و با خودت بگویی:چرا بعضی چیزها، درست از همان لحظه‌ای که قرار است دیده نشوند، عجیب‌تر و وسوسه‌کننده‌تر می‌شوند؟؛
«نه… نباید نگاه کنم.»
اما چند ثانیه بعد، بی‌اختیار دوباره چشمت برگردد سمتش؟!
چرا یک حرکت کوچک در تاریکی، یک صدای ناشناس یا چیزی که فقط گوشه‌ی چشمت می‌بینی، می‌تواند تمام حواست را بدزدد؟
و چرا گاهی حتی می‌دانیم دیدنش قرار نیست چیز خوبی باشد، اما باز هم می‌خواهیم بفهمیم «اونجا دقیقاً چه خبره؟»
این میل عجیب از کجا آمده؟
آیا فقط کنجکاوی است؟@EVOLUTION_PSYCHOLOGY2
یا مغزت دارد کاری را انجام می‌دهد که خیلی قبل‌تر از آنکه تو حتی بدانی «نباید نگاه کنی» وجود داشته؟!
شاید دلیلش خیلی قدیمی‌تر از چیزی باشد که فکر می‌کنی...
مطالعه کامل در پست بعدی…