💡 آیا روشنفکر حق دارد در لحظهای که همه یک چیز را میخواهند بشنوند، چیز دیگری بگوید؟
رایجترین سوءبرداشت درباره روشنفکر، همسانگرفتن او با نماینده افکار عمومی است؛ کسی که باید در هر بزنگاه، بازتابدهنده احساسات غالب جامعه باشد. حال آنکه در سنت جامعهشناسی انتقادی، روشنفکر نه بیرون از جامعه است و نه بیرون از قدرت، بلکه کنشگری موقعیتمند درون میدان تولید فرهنگی و شبکههای دانش-قدرت است که وظیفهاش نه بازتاب دادن جهان، بلکه مسئلهمند کردن آن است.
افکار عمومی نیز نام دیگر حقیقت نیست؛ پدیدهای اجتماعی و تاریخی است که همواره در معرض بازصورتبندی قرار دارد و در وضعیتهای بحرانی، پیچیدگی جهان اجتماعی را به دوگانههای ساده هنجاری فرومیکاهد. مسئله روشنفکر دقیقاً نسبتش با همین فرایند تقلیل است؛ اگر مداخله او صرفاً به بازتاب همان عواطف از پیش موجود محدود شود، دیگر تفاوتی میان او و سایر تولیدکنندگان معنا باقی نمیماند.
نیلوفر نادری در این یادداشت در پاسخ به پرسش خود، تلاش کرده که نشان دهد، روشنفکر نه سخنگوی افکار عمومی، بلکه کنشگری است که باید در لحظه غلبه هیجان جمعی، امکان پرسش، پیچیدگی و داوری مستقل را حفظ کند.
یادداشت او را در انگاره یا Instant view بخوانید:
engare.net/intellectual-public-opinion
🤝 رسانه، شمایید. لطفاً با دوستان خود به اشتراک بگذارید.
🧠 آدرسهای انگاره🔽
☝سایت 🌐تلگرام 👨💻اینستاگرام
✔️ عضویت سریع در کانالهای شبکهجامعهشناسی (add list)
Post #1485
3.72K