وقتی این متن رو خوندم به این فکر کردم خب این کارهارو فقط در تنهایی می‌شه انجام داد. آیا به راستی می‌تونیم بگیم این رفتارها راه فرار انسان از خودش شده یا برای پر کردن تنهاییشه؟ خیلی دورتر اگر بخواین بررسیش کنیم، آیا مثلا هنوز می‌تونیم بین واقعیت مجازی و واقعیت فیزیکی فرق بذاریم؟ آیا این‌ها تبدیل به شیوه‌های جدید زیستن نشده؟ قدیمی‌ها تلویزیون روشن می‌کردن. قدیمی‌ترها رادیو روشن می‌کردن. و قدیمی‌تر‌هاشون احتمالا زیر لب برای خودشون چیزی می‌خوندن. آیا به راستی همه‌ی این‌ها فرار از تنهایی بوده یا صرفا نوع دیگری از زیست کردن تنهایی؟ آیا همه‌ی این‌ها عاداتی برای تنها نشدن با خودن یا صرفا روتین‌های جدید تنها بودن انسان با خودش؟ نمی‌دونم. سوالات زیادی پرسیدم.