آن کارسون، شاعر و پژوهشگر کانادایی، برنده جایزه نوبل ادبیات ۲۰۲۶ شد؛ شاعری تجربه‌گرا که مرزهای شعر، فلسفه، روایت و سنت کلاسیک را درمی‌نوردد.

شعر، اگرچه می‌تواند واکنشی به جنگ، سرکوب، تبعیض و خشونت باشد، نباید در ثبت تروما متوقف بماند. شعر باید بتواند از زخم‌های تاریخ عبور کند و به پرسش از هستی، مرگ، غیاب و نسبت انسان با جهان برسد.
در بخش بزرگی از خاورمیانه، هنرمند هنوز ناچار است در برابر زخم‌های بی‌وقفه تاریخ واکنش نشان دهد؛ حال آنکه اندیشه شاعرانه برای رسیدن به افق‌های تازه، به مجال تأمل، آزادی و فاصله گرفتن از واقعه نیز نیاز دارد.
آن کارسون برای من از این منظر تأمل‌برانگیز است: شاعری در غرب که به سنت کلاسیک بازمی‌گردد، فقدان را می‌اندیشد و از مرزهای تثبیت‌شده فرم عبور می‌کند. شاید آنچه در شعر او احساس می‌کنم، نه شرقی بودن، بلکه نزدیکی به پرسشی باشد که جغرافیا نمی‌شناسد: انسان چگونه در زبان، جهان و غیاب خویش را تجربه می‌کند؟
شعر بزرگ، صرفاً شرح زخم‌های هستی نیست؛ گاهی خود به شیوه‌ای تازه برای آشکار شدن هستی تبدیل می‌شود.
✅ آن کارسون
«جهانی به من بده؛ تو جهانی را که بودم، از من گرفته‌ای.»
علی الفتی