شعر, نیاز و میل بە شکستن مسلط‌هاست. نظم مسلط، گفتمان مسلط، رفتار مسلط، شکل مسلط، فرم مسلط و تمام مسلط‌های دیگر ؛ حتی اگر آن مسلط خودش باشد.
رفتار دم دستی و سادەلوحانه با زبان و اشکال روانی و ساختاری آن تحت عنوان شعر سادە یک جور دست انداختن هنر است. این عنوان یک عنوان جعلی شاعران میانەحالی است که جسارت خطر کردن و تجربەی ناتجربەها و ناممکن‌ها را ندارند.
شکل زندگی انسان معاصر ایرانی، شکل پروسەی روانی این انسان، شکل رفتار اجتماعی و سیاسی و عاطفی‌اش، شکل رفتار و تماسش با اشیا و دنیای پیرامونش تغییر کردە است. در برخورد کلان با مجموعەی مفاهیم کلانی چون وطن، زن، انسان، عشق، آزادی و... نمی‌توان اوضاع همه جانبەی این انسان را روایت کرد.
رفتار این انسان و زیست روانی‌اش از مفاهیم دچار تغییر و پیچیدگی چند ریشتری شدە است. شعر اکنون شعر نگاه انداختن موشکافانە بە این تغییرات است. با انتقال مجرد چند شی و لوکیشن مدرن مانند کافە، اتوبوس، مبل و... نمی‌توان مدعی نوشتن شعری مدرن بود. کار شعر انتقال رفتار و شکل اتصال روانی ما بە اشیا و تمامی ابعاد دنیای بیرون و سلولی کردن آنهاست.
عنوان شعر سادە یک عنوان دنیای رسانەای است که هم محور با اپیستمەهای مسلط دنیای سرمایەداری می‌خواهد هنر را همچون دیگر بخش‌های زندگی تصاحب و بستە بندی کند و در شکل بازاری آن بە مصرف میل کالایی شدەی انسان معاصر برساند.





شعیب میرزائی