تبعات اقتصادی و اجتماعی قطع اینترنت به‌مراتب گسترده‌تر و عمیق‌تر از آن چیزی است که در تصمیم‌گیری‌ها دیده می‌شود. میلیون‌ها نفر در ایران معیشت خود را به اینترنت گره زده‌اند؛ از فریلنسرها و برنامه‌نویس‌ها گرفته تا فروشگاه‌های آنلاین، تولیدکنندگان محتوا، استارتاپ‌ها و حتی کسب‌وکارهای سنتی که به بسترهای دیجیتال مهاجرت کرده‌اند. وقتی اینترنت برای مدت طولانیرقطع می‌شود، این افراد عملا از چرخه درآمدی حذف می‌شوند؛ بدون بیمه بیکاری، بدون حمایت مؤثر، و بدون چشم‌انداز مشخص برای بازگشت شرایط به حالت عادی.

از سوی دیگر، این تصمیم نوعی اختلال در اعتماد اقتصادی است. وقتی فعال اقتصادی بداند که هر لحظه ممکن است زیرساخت اصلی کارش (اینترنت) شود، دیگر نمی‌تواند برنامه‌ریزی بلندمدت داشته باشد، سرمایه‌گذاری کند یا حتی مشتری جذب کند.

در سطح خانوار نیز، فشار این تصمیم بسیار ملموس است. خانواده‌هایی که درآمدشان به صفر رسیده، با تورم، اجاره، هزینه‌های روزمره و نااطمینانی شدید مواجه‌اند. قطع اینترنت نه‌تنها بحران را حل نمی‌کند، بلکه آن را تشدید می‌کند؛ چون یکی از معدود راه‌های انعطاف‌پذیر برای درآمدزایی را هم از بین می‌برد.

در دنیای امروز که اینترنت، ستون فقرات اقتصاد، آموزش، ارتباطات و حتی تاب‌آوری اجتماعی است. محدودسازی گسترده اینترنت، به کنترل کامل فضا منجر نمی‌شود، بلکه هزینه‌های جانبی زیادی ایجاد می‌کند؛ از رشد بازارهای غیررسمی و ابزارهای دور زدن فیلتر گرفته و تحمیل هزینه های سنگین به مردم تا افزایش نارضایتی عمومی.

@ehssnviews