هفته گذشته گفتیم رونق هوش مصنوعی دو تصویر متفاوت ایجاد کرده است: بازار سهام روی رشد درآمد شرکت‌ها حساب می‌کند، درحالی‌که بازار اوراق نسبت به هزینه تأمین مالی این رشد حساس‌تر شده است. این هفته بخش مربوط به رشد تأیید شد، اما یک پیش‌بینی مهم ما درست از آب درنیامد. حدود ۲۰.۶ میلیارد دلار دیگر وارد صندوق‌های سهام آمریکا شد و گزارش مالی مایکرون نیز نشان داد تقاضا برای زیرساخت‌های هوش مصنوعی همچنان قوی است.

در بازار اعتبار اتفاق مهم‌تری افتاد. فاصله بازده اوراق شرکتی پرریسک با اوراق دولتی از ۲۹۳ به ۳۲۴ واحد پایه رسید و از آستانه هشدار ۳۰۰ واحد پایه‌ای که در شماره قبل تعیین کرده بودیم عبور کرد.

بنابراین باید تحلیل را اصلاح کنیم فشار هزینه سرمایه دیگر فقط به شرکت‌های مرتبط با هوش مصنوعی محدود نیست؛ نشانه‌های آن در بازار گسترده‌تر اعتبار نیز ظاهر شده است. عبور از این آستانه به معنای آغاز بحران مالی نیست، بلکه نخستین هشدار جدی در چارچوب تحلیلی ماست.

سه اتفاق همزمان رخ داده است:
- بازده اوراق دولتی ۱۰ساله آمریکا از ۵.۱۷٪ به ۵.۲۸٪ رسیده است.
- فاصله بازده اوراق شرکتی پرریسک به ۳۲۴ واحد پایه افزایش یافته است.
- سرمایه همچنان وارد صندوق‌های سهام می‌شود.
این ترکیب اهمیت زیادی دارد.

وقتی بازده اوراق دولتی افزایش پیدا می‌کند، هزینه پایه استقراض بالا می‌رود. اگر همزمان سرمایه‌گذاران برای پذیرش ریسک شرکت‌ها بازده بیشتری مطالبه کنند، فشار مضاعفی بر هزینه تأمین مالی وارد می‌شود. شرکت‌ها اکنون هم بابت نرخ‌های بالاتر و هم بابت ریسک اعتباری خود هزینه بیشتری می‌پردازند اما بازار سهام هنوز واکنش متناسبی نشان نداده است. بازار اوراق در حال قیمت‌گذاری ریسک بیشتر است، درحالی‌که بازار سهام همچنان روی رشد سود شرکت‌ها حساب می‌کند.

گزارش اشتغال سپتامبر آمریکا ضعیف‌تر از انتظار بود.
اقتصاد تنها ۲۹ هزار شغل ایجاد کرد، درحالی‌که انتظار بازار حدود ۹۰ هزار شغل بود. نرخ بیکاری نیز از ۴.۱٪ به ۴.۲٪ افزایش یافت.
پس از انتشار این گزارش، احتمال افزایش دوباره نرخ بهره در اکتبر از حدود ۶۴٪ به ۲۳٪ کاهش پیدا کرد.
اما اتفاق غیرمنتظره این بود که بازده اوراق ۱۰ساله پس از افت اولیه دوباره افزایش یافت و هفته را در سطح ۵.۲۸٪ به پایان رساند.
یعنی حتی کاهش احتمال سخت‌گیری بیشتر فدرال رزرو نیز نتوانست هزینه استقراض بلندمدت را پایین بیاورد.
دلیلش این است که نرخ‌های بلندمدت فقط به تصمیم فدرال رزرو وابسته نیستند. کسری بودجه دولت، حجم انتشار اوراق، نااطمینانی تورمی و تقاضای جهانی برای سرمایه نیز بر آنها اثر می‌گذارند.

پس رشد اشتغال ضعیف‌تر شده، اما هزینه تأمین مالی همچنان بالاست. اگر این وضعیت ادامه پیدا کند، توان شرکت‌ها برای سرمایه‌گذاری، بازپرداخت بدهی و حفظ رشد سودآوری تحت فشار قرار خواهد گرفت.

روند افزایش فاصله بازده اوراق شرکتی پرریسک قابل توجه است:
۲۵ سپتامبر: ۲۹۳ واحد پایه
۲۸ سپتامبر: ۳۰۲ واحد پایه
۲۹ سپتامبر: ۳۰۸ واحد پایه
۳۰ سپتامبر: ۳۱۲ واحد پایه
۱ اکتبر: ۳۲۴ واحد پایه
در همین مدت فاصله بازده اوراق شرکت‌های معتبرتر نیز از ۸۱ به ۸۶ واحد پایه افزایش یافته است. بنابراین فشار فقط به پرریسک‌ترین شرکت‌ها محدود نمانده، هرچند شدت آن در این گروه بیشتر است.

بازار اعتبار از مرحله هشدار خاموش عبور کرده، اما هنوز وارد بحران نشده است. از اینجا به بعد باید ببینیم فاصله بازده در محدوده فعلی تثبیت می‌شود یا به سمت ۳۵۰ تا ۴۰۰ واحد پایه حرکت می‌کند.

گزارش مالی مایکرون نشان داد تقاضا برای تجهیزات و زیرساخت‌های هوش مصنوعی همچنان قدرتمند است.
در مقابل، وضعیت تأمین مالی برخی پروژه‌های بزرگ نشان می‌دهد سرمایه‌گذاران اوراق محتاط‌تر شده‌اند.
برای نمونه، بخشی از اوراق مرتبط با پروژه عظیم مرکز داده متا که هنگام انتشار با فاصله بازده ۱۸۵ واحد پایه عرضه شده بود، اکنون با فاصله‌ای حدود ۲۳۰ واحد پایه معامله می‌شود.
این موضوع نشان می‌دهد حتی پروژه‌های وابسته به شرکت‌های بسیار سودآور نیز از ریسک ساخت‌وساز، هزینه انرژی، تأخیر در بهره‌برداری و نامشخص‌بودن زمان بازگشت سرمایه مصون نیستند. سرمایه‌گذاران همچنان به رشد هوش مصنوعی اعتقاد دارند، اما حاضر نیستند تمام پروژه‌های آن را با شرایط قبلی تأمین مالی کنند.

این همان شکافی است که قبلا شناسایی کردیم و اکنون نشانه‌های آن در بخش گسترده‌تری از بازار اعتبار دیده می‌شود.

حالا سوال اینجاست که آیا سرمایه‌گذاران از ریسک فرار می‌کنند؟ این هفته حدود ۲۰.۶ میلیارد دلار وارد صندوق‌های سهام آمریکا شد، اما صندوق‌های اختصاصی فناوری حدود ۳.۸ میلیارد دلار خروج سرمایه داشتند. همزمان صندوق‌های اوراق شرکتی پرریسک در سطح جهانی حدود ۲.۳ میلیارد دلار خروج ثبت کردند.

ادامه در متن بعدی ⬇️

@ehsanviews