این روزها برخی محافل سیاسی دوباره از سناریوی دقیقه ۹۰ برای ایران سخن می‌گویند؛ اینکه شاید تهران در لحظات پایانی بپذیرد شروط اروپا را اجرا کند تا از فعال‌سازی مکانیزم ماشه جلوگیری شود.

شروط اروپا برای تمدید:
- از سرگیری بازرسی‌های آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA)
- ورود به مذاکرات هسته‌ای با ایالات متحده
- محدود کردن برد موشکی ایران به ۸۰۰ کیلومتر

واقعیت این است که اگر ایران قصد پذیرش چنین شروطی را داشت، پرونده به این نقطه بحرانی نمی‌رسید. بنابراین احتمال عقب‌نشینی کامل پایین است.بازگشت بازرسی‌های آژانس، در ظاهر کم‌هزینه‌تر از دو شرط دیگر است، اما در فضای داخلی هزینه سیاسی سنگینی برای حاکمیت خواهد داشت. ورود مستقیم به مذاکره با آمریکا، بدون تضمین لغو تحریم‌ها، به‌معنای دادن امتیاز یک‌طرفه است و از نگاه تهران فاقد منطق استراتژیک محسوب می‌شود. کاهش برد موشکی، در واقع ورود به حوزه بازدارندگی نظامی ایران است؛ خط قرمزی که بعید است حاکمیت حاضر به پذیرش آن باشد. از سوی دیگر، اروپا نیز به‌دنبال استفاده از ابزار فشار حداکثری است تا یا امتیاز بگیرد یا مسئولیت بحران را بر گردن ایران بگذارد.

به‌نظر سناریوی اصلی، ورود پرونده به فاز پرتنش‌تر است و تمدید مکانیزم ماشه بیشتر در حد گمانه‌زنی باقی خواهد ماند. اروپا شروطی مطرح کرده که می‌داند ایران نمی‌پذیرد، هدف بیش از آنکه حل‌وفصل باشد، تشدید فشار است.

پیش‌بینی کوتاه‌مدت
فضای رسانه‌ای: پر از خبرهای ضدونقیض و جنگ روانی.
فضای دیپلماتیک: تشدید فشار و احتمالاً ارجاع بیشتر پرونده به شورای امنیت.
فضای اقتصادی: افزایش ریسک و بی‌ثباتی در بازار ارز و طلا، حتی اگر در عمل اتفاق بزرگی رخ ندهد.

@ehsanviews