در دو سال گذشته، قیمت طلا رشد قابل‌توجهی را تجربه کرده که ناشی از افزایش تمایل سرمایه‌گذاران به دارایی‌های امن، خرید بی‌سابقه توسط بانک‌های مرکزی، و تشدید تنش‌های ژئوپلیتیکی و تجاری در سطح جهان بوده است.

کام هوی، تحلیل‌گر مارکت‌واچ، پیش‌بینی کرده که قیمت طلا طی ۳ تا ۵ سال آینده می‌تواند به ۷۰۰۰ دلار برسد. او این رشد را نتیجه سیاست‌های بی‌ثبات‌کننده ترامپ، کاهش اعتماد جهانی به دلار، و ضعف جایگاه ژئوپلیتیکی ایالات متحده می‌داند.

موسسه مودی هم با کاهش رتبه اعتباری آمریکا، زنگ هشدار را درباره بدهی ۳۶ تریلیون دلاری فدرال، کسری بودجه رو به رشد و آشفتگی بازار اوراق قرضه به صدا درآورده.

از سوی دیگر، فشارهای تعرفه‌ای، قدرت‌گیری بلوک‌های اقتصادی جدید، و تقویت جایگاه چین موجب کاهش تمایل جهانی به دلار شده که تورم آمریکا را دیگر نمی‌توان با «صادرات تورم» کنترل کرد.

جان پالسون، میلیاردر آمریکایی، هم بر این باور است که خریدهای بانک‌های مرکزی و بحران‌های سیاسی احتمالاً قیمت طلا را تا ۲۰۲۸ به ۵۰۰۰ دلار خواهد رساند.

افزون بر این عوامل، مفهوم «پیش‌بینی خودمحقق‌شونده» هم در بازار طلا مؤثر است؛ یعنی اگر اکثریت بازار باور کنند طلا می‌خواهد رشد کند، این باور خودش به افزایش تقاضا و تحقق آن منجر می‌شود.

تحلیلگران جی‌پی مورگان حتی از احتمال رسیدن قیمت طلا به ۶۰۰۰ دلار تا سال ۲۰۲۹ صحبت کرده‌اند؛ تنها با جابجایی ۰.۵٪ از دارایی‌های دلاری خارجی به طلا، بازده سالانه این فلز می‌تواند تا ۱۸٪ برسد.

در نهایت، اجماع تحلیلگران این است: رکوردهای فعلی قیمت طلا، پایان راه نیستند؛ بلکه آغاز یک موج صعودی جدید‌اند که محرک اصلی آن، بی‌ثباتی سیاسی، شکاف در اقتصاد آمریکا، و تغییر مسیر سرمایه‌گذاران جهانی است.

@ehsanviews