سال‌هاست که امیرنشین دوبی یکی از نزدیک‌ترین شرکای تجاری ایران بوده؛ حتی پس از بازگشت تحریم‌های آمریکا علیه ایران در سال ۲۰۱۸. صادرات امارات به ایران از کمتر از ۶ میلیارد دلار به حدود ۲۲ میلیارد دلار در سال منتهی به مارس ۲۰۲۵ افزایش یافت؛ به‌طوری‌که امارات به بزرگ‌ترین تأمین‌کننده غیرنفتی ایران و دومین شریک تجاری کشور پس از چین تبدیل شد. همچنین بیش از ۱۲۰ هزار صاحب کسب‌وکار ایرانی در امارات مستقر هستند. حالا امارات تمام تجارت با ایران را متوقف کرده است؛ اقدامی که می‌تواند در راستای همان چیزی باشد که «بِسِنت» وعده داده بود: انزوای اقتصادی در ابعادی که جهان تاکنون به خود ندیده است.

با این اقدام یکی از مهم‌ترین دروازه‌های ایران برای واردات کالا، انتقال پول، تأمین قطعات، ماشین‌آلات و دور زدن تحریم‌ها بسته می‌شود. اگر این اتفاق همزمان با ادامه محاصره بنادر ایران و فشار مالی جدید آمریکا ادامه پیدا کند، شوک آن می‌تواند ظرف یک تا سه ماه در بازار ارز، قیمت کالاهای وارداتی، مواد اولیه کارخانه‌ها و کمبود برخی اقلام محسوس شود. با محدود شدن واردات و درآمد ارزی، تولید داخلی هم به‌دلیل نبود قطعه و مواد اولیه ضربه می‌خورد و حاکمیت برای پوشش کسری بودجه بیشتر به چاپ پول و کاهش ارزش ریال پناه می‌برد، یعنی همان چرخه‌ای که تورم، رکود و نارضایتی اجتماعی را همزمان تشدید می‌کند.

اگر مسیرهای جایگزین از چین، ترکیه، عراق، قطر یا آسیای میانه نتوانند بخش قابل‌توجهی از این مسئله را جبران کنند بازه سه تا شش ماه آینده می‌تواند به مرحله بحران بسیار شدید ارزی و مالی برسد جایی که تأمین منظم کالا، پرداخت هزینه‌های دولت و حفظ قدرت خرید مردم به‌شدت دشوار می‌شود. چیزی که می‌توان گفت این است که با ادامه همزمان محاصره دریایی، قطع کانال امارات، سقوط درآمد نفتی، فشار مالی آمریکا، از پاییز امسال ریسک ورود کشور به مرحله‌ای که بحران اقتصادی به بحران اجتماعی و سیاسی تبدیل شود، به‌طور جدی افزایش پیدا می‌کند.

@ehsanviews