ذخایر استراتژیک نفت آمریکا یا همان SPR به پایین‌ترین سطح خود از اوایل دهه ۱۹۸۰ رسیده که در فضای فعلی بازار نفت و تنش‌های خاورمیانه، معنای بسیار مهمی دارد.

ذخایر استراتژیک نفت قرار نیست مصرف روزمره آمریکا را تأمین کند. این ذخایر برای روزهای بحرانی هستند، زمانی که جنگ، تحریم، طوفان، اختلال در واردات یا بسته‌شدن مسیرهای مهم انرژی، عرضه نفت را تهدید می‌کند.

دولت آمریکا طی سال‌های اخیر برای کنترل قیمت بنزین و کاهش اثر شوک‌های نفتی، بارها از این ذخایر برداشت کرده است. نتیجه این سیاست آن است که واشنگتن امروز همچنان ابزار مداخله در بازار نفت را دارد، اما قدرت مانورش نسبت به گذشته محدودتر شده است.

اهمیت موضوع زمانی بیشتر می‌شود که بدانیم ذخایر تجاری نفت، بنزین و فرآورده‌های نفتی آمریکا نیز در سطح خیلی بالایی قرار ندارند. بنابراین اگر یک اختلال بزرگ دیگر در عرضه جهانی رخ دهد، دولت آمریکا شاید نتواند مانند گذشته به‌سادگی با آزادسازی گسترده نفت، قیمت‌ها را مهار کند.
یکی از مهم‌ترین ریسک‌ها همچنان تنگه هرمز است مسیری که بخش قابل‌توجهی از نفت و گاز جهان از آن عبور می‌کند. هرگونه اختلال جدی در تردد نفتکش‌ها می‌تواند قیمت نفت را بالا ببرد و به‌سرعت روی بنزین، حمل‌ونقل، مواد غذایی، محصولات پتروشیمی و هزینه تولید اثر بگذارد.
افزایش دوباره قیمت انرژی همچنین می‌تواند تورم آمریکا را بالا نگه دارد و برنامه فدرال رزرو برای کاهش نرخ بهره را پیچیده‌تر کند. به همین دلیل پایین‌آمدن ذخایر استراتژیک مستقیما با تورم، نرخ بهره، بازارهای مالی و حتی سیاست خارجی آمریکا ارتباط دارد.

مشکل دیگر، بازسازی این ذخایر است. ایالات متحده برای پرکردن دوباره SPR باید صدها میلیون بشکه نفت خریداری کند. اما خرید گسترده در قیمت‌های بالا، هم هزینه زیادی برای دولت دارد و هم می‌تواند خود باعث افزایش تقاضا و رشد بیشتر قیمت نفت شود. در نتیجه واشنگتن با یک معادله دشوار روبه‌روست اگر برای کنترل قیمت‌ها دوباره از ذخایر برداشت کند، سپر امنیت انرژی خود را ضعیف‌تر می‌کند، اگر ذخایر را بازسازی کند، ممکن است فشار بیشتری به بازار نفت وارد شود.

@ehsanviews